Ai, liep ik bijna met open naïeve ogen in de opengesperde muil van de geldwolf.

Achteraf doet het me nog het meest denken aan die stofzuigerverkopers van jaar of vijftien geleden. Ze kwamen ‘m bij je thuis demonstreren: “Let eens op eens hoeveel vuil er uit uw tapijtje komt, wat een geweldig apparaat, vind u niet? Vandaag kopen =  30% korting! Maar ik begrijp het hoor, als dit bedrag voor u te hoog is.” Je laat je niet als armoedzaaier wegzetten dus koop je die stofzuiger. Voor veel te veel geld.

De mevrouw van vorige week verkocht geen stofzuigers maar advies over nieuwsbrieven.  Haar naam kende ik al langer en het leek het goede moment haar te spreken. Ik ben namelijk niet helemaal tevreden over de nieuwsbrief van Heldere Zaken. En weet ik allang: Ieder z’n vak. Dus kom ik graag in contact met een goede, betrouwbare adviseur.

Ons eerste contact was telefonisch. Ze toonde haar deskundigheid over nieuwsbrieven door me een paar figuurtjes te laten tekenen: de driehoek met low-end en high-end producten, het vierkant voor het contentmanagement en als uitsmijter: de x- en y-as met een kaarsrechte lijn die mijn stijgende omzet voorstelde na haar interventie.

Weliswaar had ze geen tijd genomen om de huidige versie van mijn nieuwsbrief te bekijken – “nee, daar kan ik niet aan beginnen” maar was desondanks heilig overtuigd dat ik gemakkelijk een ton (dus € 100.000) per jaar kan verdienen. Wat zeg ik: Méééér dan een ton (>>> € 100.000!).

Het enige wat ik daarvoor moest doen: vlug beslissen. Want haar geweldige aanbod stond maar 24 uur. Concreet: één dagje haar exclusieve aandacht voor mij, samen praten over mijn nieuwsbrief. Dit voor de prijs van € 997 ex BTW – ja, dat wil zeggen, voor de snelle beslisser. Na morgen is het namelijk € 1497 ex BTW. En zeg nou zelf… zo’n investering is toch peanuts als je straks zoveel geld gaat verdienen?

De ‘u-kunt-dit-vast-niet-betalen-truc’ uit de stofzuigerbusiness ging als volgt: “Dus je vindt dat je te snel moet beslissen? Tja, snel kunnen beslissen hoort er nou eenmaal bij als je wilt ondernemen”. Met andere woorden: Wat ben jij een knullige hobbyist.

Na mijn opmerking dat ze niet zo moest pushen, liet ze een lange stilte vallen. Het werd een wedstrijdje: wie houdt het het langst vol om haar mond te houden. Dat verloor ik. Waarna zij me te kennen gaf dat er genoeg mensen waren die wel met haar in zee gingen – dus of ik haar tijd niet wilde verspillen. Maar als ik er dan zo nodig over na moest denken: vooruit, voor deze keer: ik kreeg bedenktijd tot maandag, 09.00 uur.

Vanmorgen belde ze. Ze had geen belangstelling voor de reden van mijn afwijzing. “Nee hoor, geen tijd” en bam, weg verbinding. Ik had geen kans om te zeggen: Dank je, voor de les die je me hebt geleerd: op die manier wil ik never nooit geen zaken doen. Niet met leveranciers, niet met klanten.

Want:

  • ik luister naar mijn (potentiële) klanten
  • ik geef hen tijd om te bedenken wat ze nodig hebben en of ik daarbij van dienst kan zijn
  • ik doe hen ze een eerlijk en passend aanbod
  • daarmee accepteer ik dat ik geen ton (of meeeer!) per jaar verdien. Als dat de consequentie is van eerlijk en fatsoenlijk zakendoen: het zij zo.
  • en als je vindt dat mijn nieuwsbrief nog wat tekort komt: Klopt! Het heeft mijn aandacht.

De Heldere Zaken updates in je mailbox? Schrijf je hier in.

[yikes-mailchimp form="1"]

Voel je je gepiepeld op je werk, werk je te hard (en je collega’s te langzaam), werk je te veel (en je collega’s te weinig), wordt er veel geklaagd en geroddeld op je werk? Dan heb je waarschijnlijk last van Slachtofferhulp of Reddersdrang. Goed bedoeld – maar het pakt toch vervelend uit. Hoe kan dat?

Stel, je vindt: dat extra’s doen voor anderen is heel attent en altijd goed. Bijvoorbeeld:

  • Door altijd te luisteren naar je collega, die weer eens stoom moet afblazen als er iets spannends is voorgevallen.
  • Of, nog beter: door op je vrije vrijdag terug te komen voor een vergadering, die écht alleen op die dag gepland kan worden.
  • Of door te zeggen: “Ach joh, ga toch niet naar die bijeenkomst, je hebt het zo druk. Dat valt niet op hoor want er komen heel veel mensen.”

Herken je dit? Dan ben je al snel een Redder!
Het ontstaat door dat je hulp biedt, zonder te checken of je hulp, je bijdrage of zelfs opoffering gewenst is. En daarmee kom je op het ‘gebied’ van de ander door ongevraagd verantwoordelijkheden over te nemen.

Je krijg wat je creëert – als Redder maak je een Slachtoffer.
Dat klinkt wel heel erg fout. Maar zo werkt het, en het gaat vanzelf. Als je de Redderrol neemt, gaat de ander zich als een Slachtoffer gedragen. Een voorbeeld.

Stel: Door je dossierkennis en ervaring – en omdat je op elke vraag antwoord hebt – geef je gevraagd en ongevraagd advies aan je collega’s. Je vindt het prettig om anderen te helpen, je expertise te kunnen delen en het streelt je ego.

Welke gevolgen kan zo’n – goedbedoelde – houding hebben?

  1. Afhankelijkheid: Je collega’s vertrouwen niet meer alleen op zichzelf, maar willen eerst jouw advies voor er iets de deur uit gaat.
  2. Dom houden: Mensen leren het meest van hun fouten. Je ontneemt hen de kans te leren en ervaring op te doen.
  3. Maar ook irritatie: ”Daar komt ie weer met zijn mening, daar zit ik helemaal niet op te wachten!”
  4. Nog meer irritatie: ‘Wie denkt -ie wel dat -ie is! Mister Know-it-all.’
  5. Vermijden: Je collega’s lopen met een boogje om je heen om je bemoeienis te ontwijken.
  6. Miskenning: Je voelt de afwijzing. “Heb ik zo mijn best gedaan voor hen. Stank voor dank!”

De basis is ongelijkwaardigheid. Het Slachtoffer kan het niet zelf, de Redder kan het beter.

Maar ook voor de Redder loopt het niet lekker. De Redder doet van alles om het anderen naar de zin te maken – uiteindelijk wordt het niet gewaardeerd. En zo voelt de Redder zich het Slachtoffer. De rollen houden elkaar in stand.

Een ongelijkwaardige verhouding is oorzaak nr. 1 van verstoorde relaties. Ongelijkwaardigheid is een bron van ellende. Van irritatie, tot boosheid en conflicten. Maar ook meer ondergronds: roddelen, klagen, tegenwerking, saboteren en zelfs pesten. Resultaten leiden eronder, de werksfeer is niet best en mensen krijgen stressklachten.

De oplossing ligt besloten in het antwoord op één vraag:
Waar houdt mijn verantwoordelijkheid op en begint de jouwe?
Als je bespreekt wat jouw verantwoordelijkheden zijn en welke van de ander, kun je gemakkelijker je grenzen aangeven, feedback geven en je lekker voelen. En goed presteren.

De Heldere Zaken updates in je mailbox? Schrijf je hier in.

[yikes-mailchimp form="1"]

jazeggenneevoelenHeldere Zaken heeft een traditie: we sturen onze relaties elk jaar een kaartje met een oppepper/ nadenker. Altijd leuk. Maar nog niet eerder kregen we zoveel instemmende reacties als dit jaar.
‘dank voor je toepasselijke kaart’
‘goeie tekst, dat doe ik nou ook altijd!’
‘auw, de zere plek geraakt’

‘Ja’ zeggen als je ‘nee’ voelt – we doen het allemaal. Ik ook. Maar waarom eigenlijk? Laat ik mezelf eens op de pijnbank leggen.

Ik vind het heerlijk om familie en vrienden te ontvangen. Gezellig, hapje, drankje, je kent het wel. ‘Mi casa es su casa – wees welkom en voel je thuis.’ Helemaal fijn.

Totdat mijn gasten op het idee komen om een vuurtje te stoken in de tuin. Vinden ze leuk, zouden ze thuis ook doen. Maar ik? Ik vind het echt helemaal niks. Ik hou niet van vuur, ben er bang voor. Dus sta ik onmiddellijk op scherp en gaan de interne alarmbellen af. Alle reden om te zeggen: ‘joh, dat heb ik liever niet.’

Maar nee hoor, ik laat het gewoon gebeuren. Ik verberg mijn angst (‘Oh, een vuurtje? OK. Leuk’). En ondertussen ben ik erg alert op alle ongelukken die kunnen gebeuren. En geniet niet meer van mijn eigen feestje.

Waarom doe ik dat?! Waarom zeg ik luchtig ‘ja’ terwijl ik een dikke ‘NEE’ voel?

Het eerste antwoord dat in mij opkomt: ‘Nou, ik ben anderen gewoon graag van dienst!’ Ha, dat klinkt goed – wat opofferingsgezindheid, een snufje altruïsme en een toefje reddingsdrang. Klopt wel, maar het is niet de hele waarheid.

Een andere reden: ‘Ik gun anderen hun plezier’. Ik cijfer mezelf liever weg dan dat ik tegen een ander zeg dat ik het niet tof vind, wat hij doet. Ook weer die opoffering. Maar ook niet de hele waarheid.

De echte reden is echter niet zo ruimhartig. Ik zet namelijk graag een mooi beeld van mezelf neer. ‘Kijk eens, wat een een sterke, flexibele en onafhankelijke Vieve. En ook zo leuk en aardig en slim.’ En daar past angstig zijn en grenzen stellen niet bij. Ik noem deze macho-Vieve: Vieve².

Waarom al die moeite? Kennelijk heb ik ooit besloten dat de gewone Vieve niet goed genoeg is. Ik ben ervan overtuigd dat mensen mij leuker en interessanter vinden als ik stoerder ben. Overigens doe ik dit niet bewust – ik ben het helemaal gewend om als Vieve² te acteren.

Een vuurtje in de tuin is maar een voorbeeldje. Ik zeg ook ja als ik nee voel wanneer ik in te stem met voorwaarden die ik niet zie zitten (voor de lieve vrede). Teveel werk aannemen, ten koste van de kinders (omdat die klant zo’n problemen heeft en alleen ik kan helpen ). Niet uitspreken wat ik echt vind (want dat is zo onaardig). Of niet uitspreken wat ik echt vind (want dat is zo egoïstisch).
Herkenbaar?

Maar helemaal pijnloos gaat het niet, die Vieve².
Het onderdrukken van de ware emoties (‘NEE!! Doe dat vuur uit! NU!’) kost veel energie. En het blijft knagen, het gaat niet weg. Een zelfgekozen dwangbuis. Hoofdpijn, moe-moe-moe, lusteloos, op m’n tenen lopen.
En het lullige is: uiteindelijk is het niet vol te houden, die Vieve². Ten lange leste knapt er iets en val ik alsnog door de mand. Met alle pijn en imagoverlies van dien.

Kortom:
Een reden om ‘ja’ te zeggen als je ‘nee’ voelt is de angst om niet goed genoeg gevonden te worden door je vrienden en familie, collega’s en leidinggevende. Deze onzekerheid maakt dat je je ‘stoere sterke versie’ oproept: je luistert niet meer naar wat je innerlijke stemmetje je influistert, maar je doet wat je verwacht dat de anderen van je willen. Let wel: verwàcht wat anderen van je willen. Je weet eigenlijk helemaal niet wat anderen van je willen of denken.

Het is bedelen om aandacht en erkenning. Het is ongelijkwaardig en maakt je afhankelijk van anderen (hè?! Dat was precies wat de gewone Vieve probeerde te vermijden!).

Om onafhankelijk en in balans te zijn, is het goed om je eigen doelen stellen, je grenzen en angsten kennen en hiernaar te handelen. Stoer en sterk zijn is leuk maar het is schijnzelfvertrouwen. Het gaat ten koste van jezelf, je relaties en je prestaties.

Tegenwoordig waag ik het erop: ik wil onbeperkt mezelf zijn – en overtuigd ‘ja’ te zeggen als ik ‘ja’ voel. Dat lukt nog lang niet altijd. Maar aandacht helpt: de duidelijkheid naar een ander begint bij de duidelijkheid naar jezelf.

Twitter mee op #helderzijn

De Heldere Zaken updates in je mailbox? Schrijf je hier in.

[yikes-mailchimp form="1"]
START CLOSE IN

Start close in,
don’t take the second step
or the third,
start with the first
thing
close in,
the step you don’t want to take.

Start with
the ground
you know,
the pale ground
beneath your feet,
your own
way of starting
the conversation.

Start with your own
question,
give up on other
people’s questions,
don’t let them
smother something
simple.

To find
another’s voice
follow
your own voice,
wait until
that voice
becomes a
private ear
listening
to another.

Start right now
take a small step
you can call your own
don’t follow
someone else’s
heroics, be humble
and focused,
start close in,
don’t mistake
that other
for your own.

Start close in,
don’t take the second step
or the third,
start with the first
thing
close in,
the step you don’t want to take.

~ David Whyte ~

De Heldere Zaken updates in je mailbox? Schrijf je hier in.

[yikes-mailchimp form="1"]

Feedback wordt gezien als dé remedie tegen bijna alle kwalen waar kenniswerkers last van kunnen hebben.

  • Dé oplossing voor slechte sfeer door roddel en achterklap? Een feedbacktraining!
  • Dé oplossing voor achterblijvende resultaten? Een feedbacktraining!
  • Dé oplossing voor betere onderlinge communicatie? Ha, je raadt het al.
  • De oplossing voor te gezellige collega’s die je van je werk houden? Jawel…

Kennelijk is feedback – kritiek geven – een vaardigheid, iets wat je gewoon moet dóen. Elkaars gedrag en keuzes becommentariëren is iets wat je gemakkelijk in een training kunt leren. Want als je elkaar respectvol aanspreekt en zegt wat je op je lever hebt kun je vervolgens weer als even goede vrienden verder.

De vaardigheid ‘feedback geven’ leer je via de ‘ik-ik-jij’-techniek. Deze gaat als volgt:
(Nb. De tekst tussen de haakjes is naar believen te vervangen door eigen voorbeelden.)

–  ‘(Dennis), ik wil even met je praten.’
–  ‘Ja, natuurlijk, wat is er?’
–  ‘Ik stoor me namelijk aan het feit dat (je vandaag alweer je stukken niet op tijd aanlevert). Daar heb ik last van omdat (ik zo mijn planning niet haal). Herken je dat?’
–  ‘Ja, ik snap heel goed wat je bedoeld. Het is ook zo druk, ik doe wat ik kan! Maurice wil dat ik voor het X- dossier de spullen snel afwerk. Heeft voorrang boven alles, zegt –ie.’
–  ‘Nou,ik ben blij dat je het herkent. Ik stel dan ook voor dat jij (vanaf nu mijn werk prioriteit geeft boven dat van Maurice).’
– ‘OK, ik doe mijn best.’

Heel goed! De ‘ik-ik-jij’-techniek’ is perfect toegepast, de sfeer blijft prima, Dennis luistert aandachtig en pffft, gelukkig, hij voelt hij zich niet aangevallen. Toch zal Dennis niet aan mijn verzoek voldoen. Hoe kan dat? Aan de techniek ligt het niet, de ‘ik-ik-jij’-methode is perfect gebruikt. Aan Dennis ligt het ook niet; hij snapt mijn probleem en is van goede wil.

Maar wat dan?

De echte redenen waarom je kritiek van je collega accepteert – en hij of zij van jou – liggen dieper. Dit zijn ze:

1. Jullie hebben een band
Het is simpel: als het je een worst zal zijn wat je collega van je vindt, gaat de kritiek het ene oor in, het andere oor uit. Er is een onderlinge band nodig om samen te werken. Zo’n band ontstaat door het uitwisselen van persoonlijke dingen, door de ander te betrekken bij je werk, door gezamenlijke ervaringen. Zodat je weet wat je aan elkaar hebt.

2. Jullie zijn het eens over het gewenste doel
Het helpt enorm als je het als collega’s eens bent over een gezamenlijk te bereiken doel. Dat kan simpelweg een inhoudelijk doel zijn (aanstaande woensdag een doortimmerd advies de deur uit) maar ook het streven naar ‘de werkdruk evenwichtig verdelen’ of ‘wij willen zowel intern als extern onze afspraken nakomen’ maakt dat je je vrijer voelt om het te zeggen als je afwijkingen opmerkt.
Let op: het gaat hier dus om een gezamenlijk geformuleerd doel dat door allen zeer gewenst wordt!

3. Jullie hebben het lef om elkaar aan te spreken
‘Wie ben ik om commentaar te geven op haar werk? Ze zal wel denken…’
Dergelijke gedachtes belemmeren je om een collega aan te spreken, en zeker om je leidinggevende feedback te geven. Realiseer je dat je jezelf met deze gedachten in een ‘kind’-rol zet ten opzichte van je collega of leidinggevende. Die geef je een soort ‘ouder’-rol. Zie je het voor je? Als kind durf je de ouder niet aan te spreken, bang voor straf: afkeuring of boosheid. Daar zit je dan als hoog opgeleide kenniswerker :-).
Dus – get yourself together en spreek de ander aan op zijn functie en maak het niet persoonlijk. Houdt het feitelijk en wordt niet emotioneel (want dat is de kind-rol) en zorg dat je niet bestraffend klinkt (reacties van een ouder).
Oefen dit door elkaar regelmatig om feedback te vragen.

4. Jullie zetten door,  juist als het moeilijk wordt
Feedback geven is nodig voor een goede samenwerking- altijd en overal. Met collega’s en leidinggevenden. En thuis. Laat dus van je horen! Het vergt oefening en het is spannend. Maar het loont, want het is:

  • Goed voor je zelfrespect – je zegt wat je denkt, jouw hart is geen moordkuil
  • Goed voor je ontspanning – zeggen wat je denkt helpt enorm tegen stress
  • Goed voor je invloed en rol in het team
  • Goed voor de resultaten van het werk, het team werkt efficiënter
  • en doordat jij kritiek geeft, geef je anderen impliciet toestemming hetzelfde te doen. En zo te groeien in zelfrespect, invloed en rol in het team.

5. Jullie zijn niet zuinig met feedback
Wanneer aan de genoemde voorwaarden is voldaan, is het geven van feedback vanzelfsprekend en geaccepteerd. Daar heb je echt geen trucje meer voor nodig.

Schema: het fundament van feedback

Conclusie: Het klopt! Kritiek geven en nemen is inderdaad de remedie tegen veel kwalen van kenniswerkers.
Wat niet klopt, is dat het een simpel trucje is, een vaardigheidje dat je leert in een middagje, zoals een training Outlook.
Het fundament van feedback leg je in één dag, door:

  • De tijd nemen te om met je collega’s te praten over jullie manier van samenwerken.
  • Samen onderzoeken wat de sterke en zwakke punten zijn.
  • Naar elkaar uitspreken, luisteren en willen begrijpen waar het spaak loopt. Discussiëren over de oplossingen. Desnoods boos worden, gefrustreerd, maar het wel uitspreken!
  • Samen bepalen wat het doel is van de samenwerking, waar je elkaar op moet aanspreken om het doel te halen.

En dan: doorzetten! Ook als het moeilijk is.
Kritiek geven is een kunst die je leert in de praktijk van alledag.
Een goed fundament voor feedback is onmisbaar.

Wil je meer weten over de ‘Kunst van kritiek’, neem contact op met Heldere Zaken.
Vieve ter Laak

De Heldere Zaken updates in je mailbox? Schrijf je hier in.

[yikes-mailchimp form="1"]
  • Ja
  • Nee
  • Weet niet zeker

In alle discussies die tegenwoordig over integriteit worden gevoerd – en vooral dan over het ontbreken daarvan, zoals de zelfverrijkende bankiers en directeuren van woningcorporaties – mis ik de vraag: waar komt die neiging om jezelf te verrijken of een ander te bevoordelen toch vandaan?

Voor de ontrafeling van dit vraagstuk allereerst de definities.
Integer handelen is oprecht, onpartijdig, geen eigen belang dienend, zonder vooroordeel handelen, niemand voortrekken of bevoordelen boven een ander.
Je herkent een integer mens aan de volgende eigenschappen: betrouwbaar, eerlijk, oprecht, onomkoopbaar. En ook: collegiaal, fatsoenlijk en recht-door-zee.

Bij onzekerheid twijfelt iemand aan haar of zijn competenties of eigenwaarde. Iedereen heeft hier wel eens last van. Het is het gevolg van eigen onrealistische verwachtingen en een negatief zelfbeeld. Je hebt dan het gevoel (soms – regelmatig – vaak – altijd) tekort te schieten en minder te zijn dan anderen.
Onzekerheid uit zich op allerlei manieren, zoals:
– Terugtrekgedrag: Verlegenheid, glimlachjes, ontwijken van discussies en conflicten, de ander naar de zin maken – vaak al voor een wens is uitgesproken.
– Aanvalgedrag: Stoer, dominant of zelfs agressief gedrag, oppimpen van het uiterlijk (auto, huis, sieraden, botox, mooie kleding – ook voor de kinderen! – soms nepborsten) om vooral niet als een loser over te komen. En natuurlijk het bemachtigen van een Belangrijke Positie als overtuigend bewijs van competenties.

Welk versluierend gedrag je ook kiest, in beide zit het gevaar van verlies van integriteit. De onzekerheid maakt dat je vooral gericht bent op het zoeken naar bevestiging en het vermijden van afkeuring. Je past je aan, praat mensen naar de mond, laat je eigen mening niet horen. En/of je maakt je zo belangrijk mogelijk om op die manier bevestiging en bewonderende blikken te krijgen.

Het resultaat: van roddel, achterklap en slijmen via ‘winkelen bij de baas’ en een oogje toeknijpen naar fraude, corruptie en andere nare vormen van machtsmisbruik.

Maar het vervelendste komt nog: HET HELPT NIET! Alle vormen van jezelf beter voordoen dan je bent, leiden uiteindelijk tot een groter minderwaardigheidsgevoel. Omdat het nep is. Omdat het ten koste gaat van anderen. Omdat je jezelf tekort doet. Omdat je bang bent om door de mand te vallen.

Herken je je (stiekem) hierin en wil je ervan af?
Dat kan. Het is minder moeilijk dan je denkt. Het aanpak is als volgt.
Stap 1: Schrijf je principes eens op
Stap 2: Leef ernaar
Stap 3: Zeg het – luid en duidelijk – als iemand jouw principes schendt.
Hierdoor groeit je zelfvertrouwen en heb je het oppompen van de buitenkant al gauw niet meer nodig.

Eerlijk waar.

Vieve ter Laak – juni 2012

Bronnen: integriteit.nl | mens-en-samenleving.infonu.nl | encie.nl | gezondheidsplein.nl | intermediair.nl/artikel/roos-vonk/314896/onzekere-baas-ontpopt-zich-tot-tiran.html | carrièretijger.nl & natuurlijk de aanpak van Heldere Zaken.

De Heldere Zaken updates in je mailbox? Schrijf je hier in.

[yikes-mailchimp form="1"]

Hoe zou je willen zijn in je werk? Energiek en effectief, een goede collega, iemand met kennis van zaken en van wie je op aan kunt…? Inmiddels heb ik met heel veel mensen gesproken over hun werksituatie. Wat blijkt? Het zijn telkens dezelfde thema’s die terugkeren: werkhouding en -motivatie, assertiviteit en de meest zichtbare is je werkorganisatie. Geen kleine zaken. Wél onderwerpen die je zelf in de hand hebt, je kunt er iets aan doen. Voor iedereen die het interesseert, die weer inspiratie nodig heeft, die vast loopt in zijn werk: De ‘Heldere Zaken Top 7’ om te floreren in je werk

Het is een willekeurige volgorde. Kies die tips die je aanspreken. Veel succes!

1. Zorg voor inspiratie

Iedereen staat in het werk voor uitdagingen: van het motiveren van mensen, verbeteren van werkprocessen tot het oplossen van problemen met leveranciers. Als je vrij kunt denken, kom je tot slimme ideeën hoe je dergelijke problemen aanpakt. Maar: hoe drukker je bent, hoe minder je in je hoofd van de gangbare wegen af kunt stappen. Je bedenkt dan telkens dezelfde oplossingsrichting. Je denkt in rondjes. Herkenbaar?

Zorg dan dat je inspirerende mensen ontmoet. Een inspiratienetwerk. Mensen van wie je kunt leren en die je, bewust of onbewust, andere denkkaders aangeven.

Wat te doen? Nodig iemand uit je netwerk uit voor een lunch, en vraag of hij/zij twee mensen die hij/zij inspirerend vindt aan tafel wil vragen. Nodig zelf ook twee mensen uit. Zo vormt zich een groep van zes personen die elkaar niet of nauwelijks kennen. Bepaal een thema dat ieder boeit en spreek af dat wat gezegd wordt, vertrouwelijk is. Zo heb je gegarandeerd een goede tijd vol gesprekken over onderwerpen die ertoe doen. Door de kennis en inzichten van de tafelgenoten krijg je nieuwe ideeën. Denkwijzen die je in je eentje niet kunt bedenken, hoe hard je ook je best doet.

2. Maak van je hart geen moordkuil

Ben je een binnenvetter? Denk je dat jouw mening niet telt of dat je geen invloed hebt op de gang der dingen? Hou je moeilijke zaken voor jezelf ‘voor de lieve vrede’? !! De lieve vrede bestaat niet !!

Je houdt weliswaar de goede relatie met de ander op geforceerde wijze in stand, maar de lieve vrede in jezelf is ver te zoeken. Een energieverslinder van jewelste en op termijn zeer contraproductief: je kunt er burn out van raken. Door je conflictvermijdende houding denkt de ander dat hij over je heen kan lopen – en zal dat zeker nog eens doen.

Kortom: je komt niet goed uit de verf door altijd aardig en meegaand te zijn. Wel door jouw grens duidelijk aan te geven. Maak voor jezelf helder wat je grenzen zijn en maak het kenbaar als iemand de lijn passeert. En hou hier consequent aan vast.

Geen idee hoe dat moet?
Kijk eens hoe anderen dat doen. Probeer het eens, het wordt steeds gemakkelijker. Maak er een gewoonte van om dingen die je niet bevallen direct aan de orde te stellen – op een aardige manier. Sta het jezelf niet toe dat er over je heen gelopen wordt. Dat scheelt heel veel negatieve energie en slapeloze nachten!

3. Relativeren, is dat nou echt zo belangrijk?

Als je je erg druk maakt om de problemen op je werk wordt het tijd om de kunst van het relativeren verder te ontwikkelen. Zie je problemen in het juiste perspectief.

Enkele opties:

  • Maak een lijst met prioriteiten en besteedt daar aandacht aan. Zorg dat de belangrijkste dingen gedaan worden en wring je niet in onmogelijke bochten.
  • Ga je er dood van? Nee? Laat het dan even los.
  • Zorg voor afleiding. Zoek je vrienden op. Lach.
  • Slaap er een nacht over. ’s Morgens kijk je met frisse energie naar het probleem.
  • Er zijn zaken die zichzelf oplossen, ook – of juist – als je niets doet!
  • Kijk eens in je agenda van vorig jaar. Wat was er toen nog allemaal heel belangrijk? Is het opgelost? Dus…?

4. Onderzoek je tijdgebruik

We hebben allemaal even veel tijd tot onze beschikking. Het gevoel dat je tijd tekort komt om alles te doen wat je moet en/of wilt, is een gevolg van de – bewuste of onbewuste – keuzes die je maakt. Ben jij de spreekwoordelijke man of vrouw die op zondag thuis het vlees snijdt? En wil je dat ook zo? Heb je liever een andere tijdsindeling, maar is de druk van het werk zo hoog dat je niet het gevoel hebt dat je kunt kiezen?

Wanneer de indeling van je tijd, aandacht en energie gedurende langere tijd niet synchroon loopt met datgene dat je echt belangrijk vindt, krijg je klachten. Als je hoofd het niet onder ogen wil zien, zorgt je lijf door middel van kleine en grote problemen dat je gaat vertragen.

Inventariseer je wensen en kijk daarna pas naar haalbaarheid en dergelijke. Weten wat je nu eigenlijk diep in je hart zou willen is belangrijk. Want als je bij die diepe wensen aan kunt sluiten is een sterke motivatie in je werk en privéleven gegarandeerd. Enige hulp van buitenaf is hierbij erg handig: het risico van ‘in rondjes denken’ is aanwezig. Zoek een aansprekend boek in de bieb of bespreek de kwestie met een coach. De oplossing is vaak dichter bij dan je denkt.

5. Realiseer je dat niets zo besmettelijk is als chagrijn

Klagende, chagrijnige mensen, dat is een energieverslinder waar je U tegen zegt. Het is wel een hele stiekeme energieverslinder: hij komt vermomd als gezellig praatje of vertrouwelijk gesprekje. Beware! Of je zelf de klager bent of het geklaag ‘moet’ aanhoren: al na een paar minuten klagen ga je met lood in de schoenen verder met je werk. En het is besmettelijk! Voor je er erg in hebt neem je de zwartgalligheid van iemand over.Wat te doen?

  • Je bent zelf de klager? Zodra je je realiseert wat je doet: STOP! Zit je midden in een klaagzang? Benoem het en stop direct. Je doet alle toehoorders en jezelf een groot plezier. En dan: overleg wat je samen kunt doen om deze vervelende situatie ten goede te keren. Ben dapper, assertief en aardig – daar bereik je het meest mee.
  • Je bent de toehoorder? Zodra de klaagzang lekker op gang is gekomen vraag je: ‘Waarom vertel je me dit?’ en eventueel daarna ‘Wat kan ik doen?’. Kijk, dan heb je opeens een heel ander gesprek: namelijk over de achterliggende reden én de eigen verantwoordelijkheid van de klager. Door te vragen wat je kunt bijdragen aan een oplossing laat je de klager niet in de kou staan, en zorg je voor een constructievere sfeer

6. Opruimen, daar knapt je hoofd van op!

Sommigen zweren dat het écht voor hen niet geldt maar… je werkt het lekkerst in een opgeruimd kantoor (of: mailbox, bureau, laptop, auto, etc). Rondslingerende papieren, half afgemaakte projecten en een volle mailbox blijven – negatieve! – aandacht vragen en weerhouden je te focussen op datgene dat wél belangrijk is.

Door ordelijkheid te brengen in je omgeving schep je vanzelf ook orde in je hoofd en ruimte in je gedachten. Klusjes je ergens in je achterhoofd bewaarde (oja, die reisdeclaraties…) kun je nu afronden en helder met de belangrijkste dingen aan de slag.

7. Zorg voor overzicht in je taken

In Zen to Done van L. Babauta wordt de korte versie als volgt beschreven:

  1. Verzamelen: op grote schaal verzamelen. Zorg dat je een klein notitieboekje bij je draagt en noteer daarin alle taken, ideeën, projecten of andere zaken die in je opkomen. Ook boodschappen en klussen in huis mogen erin. Doel is om een compleet overzicht te krijgen en te houden van alles wat je bezighoudt.
  2. Verwerken: beslis snel over alle informatie die op je afkomt en stel dit niet uit. Als je alles laat opstapelen stel je beslissingen uit. Controleer minstens eens per dag alle binnengekomen zaken (post, e-mail, sms, voicemail) en soms vaker. Beslis voor elke item wat je ermee doet: opvolgen, delegeren, weggooien, archiveren of voor een later tijdstip in je agenda.
  3. Plannen: stel je belangrijkste taken van de dag / week vast. Noteer de zaken die je wilt voltooien en neem deze op in je planning. Leg elke dag een lijstje aan met drie van deze tak en en zorg ervoor dat je ze afhandelt – zo vroeg mogelijk op de dag.
  4. Doen: Handel één taak tegelijk af, zonder je te laten afleiden. Zet je telefoon uit en de signaaltjes van je mailprogramma ook. Doe de deur dicht: zorg dat je ongestoord kunt werken. Stel een tijd in of werk gewoon zo lang als nodig geconcentreerd door. Word je gestoord door anderen, noteer dan de verzoeken op je to-do lijst en werk verder aan je taak. Probeer geen dingen tegelijk te doen.

To-do lijstjes zijn tegenwoordig overal – elk zichzelf respecterende smartphone of computerprogramma heeft een eigen to-do lijst, die zich haast automatisch vult. Handig. Toch? Nee, helaas! De truc van overzicht in je taken zit niet in het gedisciplineerd verzamelen van alles wat je door het hoofd schiet en het vervolgens gedisciplineerd afwerken.

Bonus: Wil je goed uit de verf komen? Doe het dan & doe het nu!

Laat me weten hoe het je is vergaan. Ik ben heel benieuwd! Don’t think twice, stuur een mailtje naar vieve@heldere-zaken.nl

Gaat het te langzaam, valt het tegen in je eentje, heb je behoefte aan goede feedback? Je bent niet de enige. Het is zoveel gemakkelijker met wat hulp!
Bel me voor een vrijblijvend gesprek: 06 52 372 572.

 

Verantwoording

Mijn inspiratie voor deze ‘Heldere Zaken top 7 tips’:

  • De vele gesprekken met mensen die de verantwoordelijkheid voor leven en werk weer in eigen hand hebben genomen;
  • Gesprekken met collega coaches op het vlak van werkhouding en –motivatie en efficiencycoaches;
  • en boeken – veel boeken!

Voor deze 7 tips met name:

  • Anders Werken, nieuwe kansen – J. Gaspersz & J. Wijnhamer 2006
  • Werkplezier – L. Mutsaers 2007
  • Zen to Done – L. Babauta – 2008

maar ook zeker invloeden van vele andere boeken die na lezing in mijn hoofd zijn blijven zitten.

Vieve ter Laak

De Heldere Zaken updates in je mailbox? Schrijf je hier in.

[yikes-mailchimp form="1"]