Categorie: blog

“En wat is jouw oplossing om je werk af te krijgen als je te weinig tijd hebt?”

“Nou, gewoon, harder werken!” antwoordde ze op een toon van ‘ja, hoe anders?!’

“En hoe gaat dat, houd je het een beetje vol?”
“Euh, ja, nee….” en in tranen vertelt Marit over de lamme vermoeidheid die maar niet over gaat, over de machteloosheid dat niemand haar kan helpen met de bergen werk, over de tas die vrijdag mee naar huis gaat, over het werken tijdens zwemles van haar dochter. En dat het gelukkig bijna kerstvakantie is. Maar dat er nog zoveel moet gebeuren…

Harder werken is niet de oplossing.

Daar is Marit nu ook achter. Maar wat dan wel?

Werk overdragen?
Nee, gaat niet – haar collega’s werken ook heel hard. En veel. Geen ruimte daar.

Nee zeggen kan ook niet.
Want alles is belangrijk. En alles is van alles afhankelijk.

En gewoon heel hard ‘STOP’ roepen?
Het gewoon niet meer doen? Nee! Dat kan echt niet, want dan komt het werk bij haar collega’s terecht. Dus dat zou heel oncollegiaal zijn.

In Marit’s ogen is de oorzaak van haar overwerktheid: teveel werk in te weinig tijd.

Dwingende deadlines, urgente bestuurlijke opdrachten, collegiale vragen tussendoor, vervangen van zieke collega’s en de volle mailbox zorgen voor een dwingende waan van de dag. Klopt. En tegelijkertijd is dat maar een deel van het antwoord.

Een veel groter deel zit in Marit’s persoonlijke werkstijl. En dat gaat niet over inhoudelijke zaken.

Marit: “Ik ben eigenlijk best wel perfectionistisch, alles moet gewoon helemaal goed. Ik houd er van om mijn werk helemaal af te hebben. Want ik wil geen opmerkingen krijgen achteraf. Nadeel daarvan is dat ik veel nadenk. En ook wel twijfel. Daardoor blijven dingen soms wat langer liggen, ja. En ik slaap er slecht van, als ik ‘s nachts wakker wordt slaap ik moeilijk weer in”.

Of kijk naar Sander, medewerker projectbureau. Staat met z’n werk op en gaat er mee naar bed. Wat is zijn oplossing om zijn werk af te krijgen?

“Haha! Nee zeg. Dat lukt nooit, mijn werk is nooit af. Alles moet gebeuren. Iedereen in de projectgroep heeft zijn eigen taak en ik pak alles op wat niet bij de taak van de anderen past.”

Tjee zeg. Heftig.

Dat klinkt als een berg die na elke bocht weer een beetje hoger is dan je aanvankelijk dacht.

“Nou, ja, als je het zo zegt… dat voel ik ook wel. Het is ook belachelijk veel. Maar ja, het moet gewoon allemaal gebeuren. En weet je, een tijdje kan ik er best van genieten om zo tak-tak-tak alles af te tikken. Maar opeens ben ik dan zo gaar, dat ik geen zin meer heb in andere mensen. En waar ik ook van baal, is dat ik geen tijd heb om te doen waar ik echt goed in ben. Denkwerk. Analyses maken. Onverwachte lijntjes leggen tussen dingen die gebeuren en tussen mensen. Eigenlijk alles wat ik nu niet doe.”

In Sander’s ogen is de reden van zijn harde werken: ‘het moet, er is geen keuze’.

Ook voor hem is de waan van de dag leidend. Door al die mailtjes, telefoontjes en regelzaken is er geen tijd voor iets anders. Dat is waar – en tegelijkertijd is het is maar een deel van het antwoord.

Na wat speurwerk hebben we de onbewuste overtuiging, de ‘bril’ waarmee Sander de werkelijkheid bekijkt, op tafel. 

Sander: “Ok, Ik snap wel wat je bedoelt. Ik voel me pas echt goed als mensen het goed vinden wat ik doe. Het is niet zo tof om hardop te zeggen, maar ik kick erop als ik belangrijk ben. Als ze niet zonder mij kunnen. Dat is de reden dat ik die stomme klusjes doe.”

De werkdruk van Marit en Sander komt door de hoeveelheid werk – én door de verborgen oorzaak.

Dat is de onzichtbare bril waarmee zij kijken naar zichzelf en de anderen. De bril staat voor de onbewuste, belemmerende overtuigingen. En deze bril staat – zonder dat ze er erg in hebben – altijd al op hun neus en kleurt de aannames die zij doen, de besluiten die zijn nemen en de conclusies die zij trekken. En achteraf rechtvaardigt de bril al hun keuzes. “Ik kan niet anders!” Door deze bril worden ze opgejaagd en gaan ze niet op zoek naar andere opties. ‘Hup hup doorgaan! Alleen dan ben je goed genoeg!’

We hebben allemaal zo’n bril. En dat leidt echt niet altijd tot problemen. Maar als je last hebt van werkstress, is het zaak om jouw kijk op de werkelijkheid te onderzoeken.

Wat is jouw bril? Hoe jaag jij jezelf op? Wanneer ben jij goed genoeg? Zodra je je daarvan bewust bent kun je andere, betere keuzes maken. Zodat je met minder moeite, beter uit de verf komt.

Benieuwd hoe dat werkt? Neem contact op via info@heldere-zaken.nl of bel me op 06 52 372 572 .
Je bent van harte welkom!

Wil je voor de verandering eens profijt hebben van je werkstress? Dat kan ook!
DOE EENS IETS GEKS MET JE WERKSTRESS en speel de werkstressbingo. In je eentje, met je collega of met je team. Veel plezier!

Vergroot de kans dat je krijgt wat je wilt!

Het is even uit je comfortzone maar de resultaten zijn goed.

Zeg jij altijd wat je graag wilt? Of denk je er nog eens over na? En dan nog eens? Veel van ons hebben geleerd dat vragen niet netjes is. De boodschap van ‘Kinderen die vragen worden overgeslagen’: jij bent niet belangrijk, met jouw wensen hoeven we geen rekening te houden.

En zo hebben we stilletjes en vol verwachting gehoopt dat onze ouders ons gaven wat we zo graag wilden.

En nu we volwassen zijn – en eigenlijk wel beter weten – doen we dat nog steeds. We verwachten dat ons lief aanvoelt wat we willen. Of dat onze leidinggevende het wel zal begrijpen, die hint of die blik. Maar ojee – al die ouders, partners en leidinggevenden, collega’s en vrienden: ze hebben werkelijk geen idee!

Maar met Sinterklaas pakken we het anders aan.

We maken een lijstje en zetten er voor t gemak vast een linkje bij. Zodat de gulle gever precies weet wat we willen hebben. Toch best handig, dat aangeven wat je wilt.

De Wet van Sinterklaas geldt altijd.

Echt, eerlijk waar. Jij bent belangrijk – en dus is dat wat je wilt of waar je behoefte aan hebt dat ook. Wil je koffie? Naar huis? Maak je je ergens zorgen over? Behoefte aan een goed gesprek of aan duidelijkheid? Last van iemand? Spreek het uit. Maak van je hart geen moordkuil.

De Wet van Sinterklaas bestaat uit drie onderdelen:

1. Je mag altijd zeggen wat je wilt (waar je je zorgen over maakt, waar je behoefte aan hebt)
2. Je krijgt het niet altijd
3. Je mag het zo vaak vragen als je wilt

Nee, je krijgt niet altijd wat je wilt.

Die kans is er ook en dat is jammer. En soms is het zelfs heel erg. En toch: omgaan met de waarheid is uiteindelijk vaak minder energievretend dan hopen op een wonder. Hoe pijnlijk ook, met afwijzing kun je leren omgaan. En het geeft ruimte om andere opties te onderzoeken. Misschien kun je het in een andere situatie nog eens bespreken of onderzoeken hoe het op een andere manier wél mogelijk is.

Wet van Sinterklaas gaat over het nemen van invloed en verantwoordelijkheid.

Als we afspreken dat we beiden mogen zeggen wat we vinden en willen, zijn we ook samen verantwoordelijk voor het verloop en het resultaat van ons gesprek of samenwerking. Andersom geldt ook: als je ervoor kiest om iets niet uit te spreken, neem je daar zelf de verantwoording voor.

Gedoe is overal – maar de Wet van Sinterklaas scheelt veel!

Eén van de kenmerken van ineffectieve communicatie in de Dramadriehoek is dat er iets belangrijks niet op tafel komt. Iedereen in het gesprek vermijdt het moeilijk of gevoelig onderwerp. Met alle gedoe van dien. Als je zegt wat je wilt, hoeft de ander er niet naar te raden en kunnen de oordelen en aannames en al het gedoe wat daar uit volgt, achterwege blijven. Die helderheid, dat scheelt bakken energie.

Verder lezen?

Ik schreef al eerder over De Wet van Sinterklaas

Denk je nou iets als:

• ‘Ik weet helemaal niet (meer) wat ik wil, ik voeg me altijd naar wat een ander wil’. Lees er meer over in mijn blog Stop met wegcijferen.
• ‘Ik weet wel wat ik wil, maar niet hoe ik dat op een goede manier kan zeggen’. Voor inspiratie lees het blog Meest gehoorde klacht.
• ‘Ik weet wel wat ik wil, maar ik durf het niet te zeggen, hoe los ik dat op?’ Hier lees je alles over in mijn blog over Zelfbewust werken met de Heldere Driehoek.

De Wet van Sinterklaas is de leukste slimmigheid die ik in de afgelopen tijd leerde.
Ik gebruik ‘m elke dag en het scheelt een écht hoop gedoe. Ik leg het graag aan je uit.
Doe er je voordeel mee!

De vraag is: Waarom zeg je niet wat je wilt?

Misschien ben je er van overtuigd dat dat niet hoort – waarom zou jij zoveel ruimte in mogen nemen? Of ben je opgevoed met ‘kinderen die vragen worden overgeslagen’. Of ben je bang dat je raar gevonden wordt, dom of gewoon niet leuk. Of on-professioneel. En als je dit echt gelooft zijn het goede redenen om niet te zeggen wat je wilt.

Die goede redenen kosten je wel wat.

De belangrijkste op een rijtje (en niet volledig):

• Het akelige gevoel van ‘niet belangrijk zijn’, dat jouw wens er niet toe doet.
• Het op de achtergrond sudderen van je niet uitgesproken emoties beïnvloeden je dagelijks leven.
• Het niet uiten van je gevoelens en gedachten is heel vermoeiend, het gesprek met jezelf en de innerlijke strijd kost bakken energie.
• Blozen, trillen, zweten, angst en paniekaanvallen – je lijf moet toch ergens heen met al die binnengehouden energie?

En is het nodig? Nee! Want de Wet van Sinterklaas geldt altijd.

De Wet van Sinterklaas* bestaat uit drie onderdelen:

1. Je mag altijd zeggen wat je wilt (je zorgen over maakt, je behoefte aan hebt).
2. Je krijgt niet altijd wat je wilt.
3. Je mag het vaker vragen.
   

De wet van Sinterklaas geldt altijd. Echt, eerlijk waar. Jij bent belangrijk – en dus is wat je wilt of waar je behoefte aan hebt dat ook. Wil je koffie? Naar huis? Maak je je ergens zorgen over? Behoefte aan een goed gesprek of aan duidelijkheid? Last van iemand? Spreek het uit. Maak van je hart geen moordkuil.

De Wet van Sinterklaas gaat over het nemen van invloed en verantwoordelijkheid.

Als we afspreken dat we beiden mogen zeggen wat we vinden en willen, zijn we ook samen aansprakelijk voor het verloop en het resultaat van ons gesprek of samenwerking. Andersom geldt ook: als je ervoor kiest om iets niet uit te spreken, neem je daar zelf de verantwoording voor.

Daarom begin ik elk coachgesprek of training met de Wet van Sinterklaas.

Jij mag alles zeggen en vragen – en ik ook. Als het niet naar je zin is, kun je dat aangeven. Het is een praktische manier om onze gelijkwaardigheid te onderstrepen. We hebben weliswaar andere rollen maar we zijn precies even belangrijk en we kunnen allebei aangeven wat we vinden en willen.

Gedoe is overal – maar de Wet van Sinterklaas scheelt een hoop.

Hét kenmerk van de ineffectieve communicatie in de Dramadriehoek is dat in alle drie de Rollen – Aanklager, Redder en Slachtoffer – de eigen verantwoordelijkheid over de heg wordt gemikt. En daarmee je invloed. Als je zegt wat je wilt, hoeft de ander er niet naar te raden en kunnen de oordelen en aannames en al het gedoe wat daar uit volgt, achterwege blijven. Die helderheid, dat scheelt zoveel energie!

‘Duidelijkheid naar de ander begint bij duidelijkheid naar jezelf’

Denk je nou iets als:

• ‘Ik weet helemaal niet (meer) wat ik wil, ik voeg me altijd naar wat een ander wil’. Lees er meer over in mijn blog Stop met wegcijferen.
• ‘Ik weet wel wat ik wil, maar niet hoe ik dat op een goede manier kan zeggen’. Voor inspiratie lees het blog Meest gehoorde klacht  
• ‘Ik weet wel wat ik wil, maar ik durf het niet te zeggen, hoe los ik dat op?’ Hier lees je alles over in mijn blog over Zelfbewust werken met de Heldere Driehoek.

*   Er zijn een aantal versies van de Wet van Sinterklaas, met net andere accenten.
De mijne is gebaseerd op de definitie van Marc Oonk van Mensiumgroep. Marc verwoordt de Wet van Sinterklaas als volgt: ‘Als jijzelf geen verlanglijstje in dient, moet je ook niet klagen dat je iets niet krijgt.’ En net als thuis geldt hierbij wel de kanttekening: ‘Vraag! Maar hou er rekening mee dat je niet alles wat je op je verlanglijstje zet ook krijgt.’ Zie https://www.driessen.nl/publiekperspectief/wet-sinterklaas-geldt-hele-jaar/

Rob de Best schreef in 2009 een boek over De Wet van Sinterklaas. Het heet ‘De Wet van Sinterklaas –als je niet duidelijk vraagt wat je wilt, krijg je iets anders’.