Een klant van me is heel grappig

Als hij iets vertelt is het altijd lachen. Je krijgt geweldige vergelijkingen en enorme overdrijvingen voorgeschoteld. Heerlijk om naar te luisteren, goed vermaak. Succes verzekerd.

De heftige verhalen geven veel verbazing en ongeloof

De lachers op zijn hand. En dan hup, nog een schepje er bovenop: kleine voorvallen worden groot. Een onhandige formulering wordt de uitglijer van het jaar en de man die het uitsprak te dom om voor de duvel te dansen. Een rotklusje wordt een taak waar hij bijna ontslag om gaat nemen. En hoewel de organisatie prima draait, is het zijn verhalen een grote chaos.

Het nadeel van zoveel overtuiging: hij gaat het zelf geloven

Het zijn de woorden – of liever, hij voelt de heftige emoties die het verhaal met zich meebrengt en die gaat hij geloven. Het overdrijven en oordelen maakt de Aanklager en het Slachtoffer in hem wakker, duikt hij zo de Dramadriehoek in.

Zo voedt hij  – zonder dat hij er erg in heeft – zijn frustratie en onmacht

En daarmee zijn energielek.
Weer een gevalletje: Je gaat het pas zien als je het door hebt. Is vaak he, met dit soort energielekken 🙂

Maar! Het grappig zijn, de ander aan het lachen maken – ten koste van een collega of de organisatie – heeft wel een functie. Als dat dan niet meer ‘mag’, hoe verzamelt hij dan aandachtsmomentjes? En waarom is dat eigenlijk nodig? Kan het ook anders? Het komt allemaal aan de orde in een individueel Heldere Zakentraject.

Wil je ook eens onderzoeken of jij je onmacht voedt met je woordkeus? Of denk je dat je op een andere manier je energie weg laat lekken? Plan je gratis inspiratiegesprek in en we bekijken het samen.
Welkom!

Plan direct een inspiratiegesprek in:

[su_spacer]
[su_button url=”https://vieve.youcanbook.me” target=”blank” style=”flat” background=”#313e50″ color=”#cf9d53″ size=”5″ center=”yes” radius=”0″ icon=”icon: calendar” icon_color=”#cf9d53″]Plan in agenda[/su_button]
[su_spacer]

De Heldere Zaken updates in je mailbox? Schrijf je hier in.

[yikes-mailchimp form="1"]

Van één van de deelnemers van het programma Zelfbewust Werken – van Gedoe naar Helderheid ontving ik deze review en ik mag m van haar delen.

“Steeds meer collega’s en vrienden krijgen te maken met een burn-out. Ondanks mijn houding ‘dat gebeurt mij niet’ wilde ik toch graag wat handvaten krijgen voor de stressvolle periodes die ik in het werk voorzie. De cursus zelfbewust werken heeft mij hier enorm bij geholpen al was het op een totaal andere manier dan verwacht. In de cursus analyseerde we situaties (werk/prive) die onnodig veel energie vergen. Niet zwaar psychologisch of geforceerd maar heel open. Daarna leerde we om deze situaties om te buigen naar een plan van aanpak met een persoonlijk doel om deze vretende situatie stapje voor stapje te veranderen. Op deze manier krijg je weer grip op de situatie en wordt het energievretende onderdeel aangepakt. De cursus wordt geleid door een enthousiaste spontane dame die goed kan luisteren en samen met de groep doorvraagt tot het probleem en helpt bij het ombuigen naar een plan van aanpak. Door de kleine groep deelnemers en de duidelijke afspraken heerste er een hele vertrouwelijke en rustige sfeer in de groep.”

De schrijfster deed mee aan het programma ‘Zelfbewust Werken – van Gedoe naar Helderheid‘ dat ik incompany verzorg bij onderwijsinstellingen, zorginstellingen en gemeenten. Heerlijk praktisch, concreet en morgen toepasbaar. Werkt als een tierelier!

Is het ook wat voor jou of denk je dat het de organisatie goed zou doen? Ik denk graag met je mee. Neem contact op voor een inspiratiegesprek.

Plan direct zo’n inspiratiegesprek in:

[su_spacer]
[su_button url=”https://vieve.youcanbook.me” target=”blank” style=”flat” background=”#313e50″ color=”#cf9d53″ size=”5″ center=”yes” radius=”0″ icon=”icon: calendar” icon_color=”#cf9d53″]Plan in agenda[/su_button]
[su_spacer]

De Heldere Zaken updates in je mailbox? Schrijf je hier in.

[yikes-mailchimp form="1"]

‘Zeg, je bent toch niet met je werk bezig he?!’
Oei! Betrapt.

Op mijn ligbedje op Ibiza was ik wél met Heldere Zaken bezig. Losse flodders inspiratie schoten door mijn hoofd en ik moest ze vangen.

Op vakantie met je werk bezig zijn is not done.

De ongeschreven regel is: op vakantie denk je niet meer aan je werk. Je laat alle sores achter je en gaat in de relaxstand. Want vakantie = genieten en werk ≠ genieten.

Ik weet niet hoe dat bij jou werkt, maar voor mij is dat te zwart-wit. Zeker als ik maar een paar dagen weg ben, dwalen mijn gedachten nog wel eens naar Heldere Zaken. Zo gemakkelijk kan ik niet schakelen tussen ‘WERK AAN’ of ‘WERK UIT’. En weet je, ik vind het prima. Ik geniet er echt niet minder om.

Kun je op vakantie met je werk bezig zijn, zonder dat het jouw genieten in de wet staat? 

Ja, dat kan!
De overtuiging achter het advies om je werk thuis te laten is: op het werk is altijd Gedoe. Van je werk krijg je zorgen, irritaties, conflicten. Lastig te behalen doelen, vervelende gesprekken. Gevoelens van frustratie of van ongelijkwaardigheid.

En dat Gedoe, ja, dat is een energielek waar je U tegen zegt! Gedoe raakt je. Je bent boos of verdrietig, verontwaardigd, of je voelt dat je tekortschiet. Heftig gedoe houdt je dag en nacht bezig, het kleurt je dagen. Of je nou op vakantie bent of niet.

De kunst is om het Gedoe op je werk zo klein mogelijk te houden. 

Ook – of liever: juist – als je in een veeleisende, complexe omgeving werkt. Als je niet zoveel invloed hebt hoe het reilt en zeilt. Juist dan is het van belang om helder te zijn, midden in het gedoe.

Ja maar, hoe dan?

Het lijkt misschien easier said than done . Maar uit de praktijk blijkt: je hebt bijna altijd meer invloed dan je denkt –  als je maar weet hoe je ‘m kunt aanwenden. Ik help je om met een andere blik naar dezelfde situatie te kijken. Geen abracadabra, gewoon heel helder en concreet. Zodat je je goede energie behoudt en deze kunt gebruiken voor zaken waar je wél van kunt genieten.

Op Ibiza name ik een videootje hierover op. Kun je mijn vakantiehoofd eens zien.
(Het was een testje. Note to self: horizontaal filmen.)

https://www.youtube.com/watch?v=9VQhgj0u1XI

Het Gedoe op je werk beperken. Het kan – en jij kunt het ook.
Wil je leren hoe? Ik leg het uit. Je kunt een inspiratiegesprek met me plannen op een moment dat het jouw het beste schikt. Ik zie ernaar uit je te spreken.

Plan direct een inspiratiegesprek in:

[su_spacer]
[su_button url=”https://vieve.youcanbook.me” target=”blank” style=”flat” background=”#313e50″ color=”#cf9d53″ size=”5″ center=”yes” radius=”0″ icon=”icon: calendar” icon_color=”#cf9d53″]Plan in agenda[/su_button]
[su_spacer]

De Heldere Zaken updates in je mailbox? Schrijf je hier in.

[yikes-mailchimp form="1"]

Eigenlijk is het nooit nodig om uit te leggen wat gedoe op het werk is. Iedereen voelt het meteen: Oh bah, gedoe, oh getver. Het stroomt voor geen meter en het ontneemt je het plezier in je werk. Dát gevoel.

Gedoe is negatieve energie.

Er zijn botsende belangen en behoeften die niet worden uitgesproken of die juist met hand en tand worden verdedigd. Er is weerstand. Cynische grappen, klagen. Wantrouwen, collega’s die bondjes vormen. Kortom: Gedoe.

Ik zie deze vormen het meest:

  • Irritaties en conflicten – gevoelige zaken blijven onder tafel, worden niet besproken en dan barst de bom.
  • Hoge werkdruk – en dan niet eens zozeer de hoeveelheid werk, maar de manier waarop samen gewerkt wordt. Mensen durven geen ruimte te nemen voor zichzelf en gaan werken naar de onuitgesproken normen van het team.
  • Onzekerheid. Dit is een gemenerik omdat professionals aanpassen en wegcijferen, hun mening niet durven geven. Werkstijlen als perfectionisme, enorm hard werken, altijd klaarstaan en geweldig je best doen komen voort uit onzekerheid.

Deze drie vormen van gedoe beïnvloeden elkaar.

Kip en ei, wie was eerst? Geen idee. Gedoe is een bruine klodder van veronderstellingen en aannames die niet gecheckt worden en de daaruit volgende emoties, gedachten, gevoelens en gedrag. En het leidt naar niks goeds.

Hoe blijf je je opgeruimde zelf in zo’n omgeving?

Al dat gedoe is besmettelijk. Blijf maar eens je eigen opgeruimde zelf in zo’n omgeving! De meeste mensen lukt dat niet. Maar het kan wel. Het gaat er om dat je bewust bent van jezelf, van je eigen gedoe-valkuilen en dat je zicht hebt op die van je collega’s. Ook fijn als je weet hoe je adequaat kunt reageren op alle uitnodigingen om mee te doen met het gedoe die je dagelijks krijgt.

Ik ben ‘Gedoe-expert’. Ik weet hoe ermee te dealen.

Ik ken gedoe van binnen en van buiten. Ik ben expert gedoe – en hoe ermee te dealen. Als je wilt kan ik ook aan jou leren hoe jij – met je eigen gevoeligheden en in jouw werkomgeving – kunt omgaan met het gedoe in je omgeving.

Bevrijdend 

Het is zo bevrijdend om duidelijker te durven zijn, beter voor jezelf te zorgen en heldere, betere resultaten te boeken. Gun het jezelf.

Wil jij ook zo graag van het gedoe op je werk af?

De eerste stap is zo gezet. Neem contact met me op of plan direct een afspraak in mijn agenda, rechts van deze tekst in de kolom ‘Plan in agenda’.
Je bent heel welkom.

De Heldere Zaken updates in je mailbox? Schrijf je hier in.

[yikes-mailchimp form="1"]

Geheimen! Yes! Wat een heerlijk onderwerp.

Want iedereen heeft ze. Echt, ied-er-een houdt dingen voor zichzelf.  Kan ook niet anders. Stel je voor dat je al je gedachten zou uitspreken! Dan heb je snel mot met je collega’s. En met je partner, en met de buschauffeur. Dus is het wijs om af en toe je mond te houden.
Sterker nog: volgens Andreas Wismeijer*, psycholoog en gepromoveerd op dit onderwerp, is er sprake van een psychische ziekte als je alles vertelt. Dan kun je kennelijk geen goede risico-inschattingen maken. (De eerste les van dit stuk is dus: wantrouw de mensen die zeggen dat ze volledig transparant zijn – ze zijn het niet! ????)

Geheimen & schaamte

Als we allemaal geheimen hebben, dan hoeven we ons er niet voor te schamen, toch? Laat dat nou precies de reden zijn waarom de meeste geheimen ontstaan: uit schaamte. Schaamte gaat over de ander. Want als je altijd in je eentje zou zijn, dan zou je je niet schamen. Door het verborgen houden van belastende zaken zorg je dat je geaccepteerd blijft bij de mensen om je heen. Geheimen zijn er om niet uitgestoten te worden, om je veilig te voelen.

Eerlijkheid is overgewaardeerd

Als je zaken geheim houdt om je veilig te voelen – dan kan het verstandig zijn om niet eerlijk te zijn. Wismeijer is er duidelijk over: eerlijkheid is overgewaardeerd. Soms is het terecht om een kwestie verborgen te houden en maak je met het opbiechten meer kapot dan dat het heelt.

Geheimen zijn prima!

Eerlijk zijn kan teveel kosten. Je zadelt de ander op met de gevolgen van jouw eerlijkheid terwijl het voorval eigenlijk niet zo’n big deal voor je was. In dat geval is de balans niet in orde, zijn de kosten niet in verhouding met de baten.

Het hebben van een geheim is helemaal,
echt helemaal prima!
– mits je er geen last van hebt, mits het niemand schaadt –
Hou vooral al je geheimen onder de pet
en maak er van wat, van het leven!

Dure en minder dure geheimen

Maar wat nou als het verborgen houden teveel van je vraagt? Als het gevolgen heeft die je echt niet wilt, maar die toch gebeuren – omdat je niet open kunt zijn? Dan heb je een duur geheim. Een geheim dat teveel kost.

Een duur geheim herken je zo:

  1. Een duur geheim kost je tijd en energie en maakt je minder effectief
    Je bent er continue mee bezig, het zit maar in je hoofd. Er komt geen oplossing voor. Je schaamt je, bent boos of verdrietig zonder dat je het kunt delen. Dit vreet energie en er is minder ruimte voor andere, prettige dingen.
  2. Een duur geheim beïnvloedt je emoties.
    Je bent sneller geraakt en je boosheid lijkt niet in verhouding met het voorval. Somberheid. Achterdocht. En als het lang duurt kan dit angstaanvallen en woede-uitbarstingen veroorzaken. Maar het kan ook zijn dat je uit zelfbescherming meer mentale afstand neemt, zodat je minder snel geraakt wordt.
  1. Een duur geheim beïnvloedt je zelfbeeld.
    Je gaat minder goed, of zelfs slecht, over jezelf denken. Je innerlijke criticus maakt overuren. Jij bent niet goed (genoeg) want je hebt iets stoms gedaan of bent bij iets ergs betrokken. Dat had je nooit moeten laten gebeuren. Je schaamt je voor jezelf.
  1. Een duur geheim beïnvloedt je contacten met anderen
    Doordat je een geheim onder de pet houdt, doe en zeg je andere dingen. Je laat niet zien wat je echt bezighoudt – anderen zien alleen de buitenkant. Ga je over aanpassen of word je dominanter en strijdlustiger?
  1. Een duur geheim geeft fysieke last
    De spanning en stress die een duur geheim met zich meebrengt zal zijn weerslag hebben op je lijf – ontspannen is minder vanzelfsprekend. Dit geeft fysieke klachten op allerlei vlak.
  2. Een duur geheim maakt dat je je eenzaam voelt
    Het niet kunnen delen van wat je het meest dwarszit of waar je erg bang voor bent, maakt ongelukkig en in jezelf gekeerd. Je staat er helemaal alleen voor.
  3. Een duur geheim heeft impact op mensen om je heen (bijvoorbeeld je kinderen)
    Jij denkt dat je je dure geheim goed verborgen houdt, maar geloof me: omdat het je emoties en reacties beïnvloedt, voelen anderen aan dat er iets pijnlijks wordt verzwegen. Zij kunnen er weer hun eigen oorzaak-gevolgverhaal van maken. En dat verhaal, dat ken je niet. Je hebt er geen idee van want – logisch – er wordt niet over gesproken. Het kan zomaar iets schaamtevols zijn, iets waarvan zij aannemen dat ze het fout hebben gedaan. En hupsakee, een nieuw duur geheim is in de maak.

Een duur geheim is de baas is in je hoofd

Voorbeelden van dure geheimen

Eindelijk, de voorbeelden van dure geheimen! In mijn gesprekken ter voorbereiding van dit stuk werden allerlei spannende kwesties genoemd: relationele moeilijkheden (Vreemdgaan! Teveel geld uitgeven! Opvoedingsgedoe!), dingen die met seks te maken hebben (Tinder! Fetish! De buurvrouw!), lichamelijke mankementen (Incontinentie, schimmelnagels!). We gingen helemaal los – maar let op: deze opsommingen zeggen helemaal niets. Er is geen schaal: dit zijn dure geheimen en dit niet. Of iets een duur geheim is wordt bepaald door het gevoel van de geheimhouder.

Ook ongecompliceerde geheimen kunnen duur zijn

Dure geheimen kunnen al lang in je hoofd zitten en ingewikkeld zijn, maar dat hoeft niet. Ook het stapelen van een aantal kleine, ‘goedkopere’ geheimen gaat ook veel kosten. Een voorbeeld uit mijn praktijk.

De aanleiding voor het starten van het traject van Arthur (34) was: moeite met aangeven van grenzen.

Vlak voor de zomervakantie zijn ze met de hele afdeling uit eten geweest. Kosten: € 450. Arthur heeft de rekening betaald – en deze laten liggen tot na de vakantie. En nog iets langer. Eigenlijk te lang. Geen van de collega’s begint er nog over. Zijn ze het vergeten? Denken ze misschien dat de baas betaalt?
Het zit Arthur gruwelijk dwars: het feit dat hij nu krap bij kas zit en het niet durft te vragen, dat zij er ook niets van gezegd hebben, dat hij zo stom is geweest om het maar te laten voortduren. De schaamte om nu nog zijn collega’s te ‘overvallen’ met deze rekening. Dat gaan ze niet leuk vinden. Kan hij niet meer maken. No way! Arthur is boos  en verontwaardigd maar bovenal schaamt hij zich voor zijn stommiteit. Wat een suffe sukkel is hij toch. Een zwakkeling.

Dit geheim kleurt Arthurs dagen op het werk. Elke dag voelt hij zich meer mislukt. Hij voelt dat echt fysiek, in zijn buik, wat een rotgevoel. Hij droomt erover. Gaat met tegenzin naar het werk. Een leuke avond is verworden tot een grote bak ellende.

Dit is, hoewel redelijk ‘ongecompliceerd’, echt een knoeperd van een duur geheim.
De boodschap die hij kost wat kost wil vermijden is: ‘Arthur is eigenlijk een grote sukkel’. En door al dat vermijden wordt het alleen maar groter, en groter. Het bepaalt zijn zelfbeeld en daarmee zijn leven.

Geheimen zijn de bron van veel drama en gedoe

De reden waarom geheimen vaak het onderwerp van gesprek zijn hier bij Heldere Zaken: ze zijn de bron van veel gedoe – en gedoe is het kenmerk van ineffectieve communicatie uit de Dramadriehoek. En die worden gebouwd op kwesties die we niet openlijk bespreken, die we wel vinden maar niet uitspreken, waar we omheen draaien. Omdat het kwetsbaar maakt. Of, als het openbaar wordt, je hele werk als een kaartenhuis ineen zou laten zakken. Je hebt vast voorbeelden uit je eigen (werk-)omgeving waar dit zo op van toepassing is.

‘Ik heb een duur geheim, mijn energie en mijn werk lijden eronder.
Ik wil dit oplossen, maar opbiechten wil ik niet.’

Als je in de Dramadriehoek verzeilt raakt, heb je nog maar één optie: doorgaan op het pad dat je aan het gaan bent. Meer verdoezelen, meer oneerlijkheid. Het is een vicieuze cirkel. Je voelt je niet vrij, maakt keuzes gebaseerd op angst en je komt niet lekker uit de verf. Het is een energielek.

Het kan anders en het mag ook anders!

Het gaat erom dat je kijkt naar wat er wél kan en niet naar wat er absoluut vermeden moet worden. Omdenken, dat is het! Ik help je daar heel graag bij.

Hoe dan?

Bij Heldere Zaken ligt de focus op de opties, niet op de moeilijkheden. Het uitgangspunt is dat je het jezelf niet moeilijker maakt dan noodzakelijk. Alles is erop gericht dat je weer door kunt, dat het geheim niet meer zo zwaar weegt, dat je nieuwe beslissingen kunt maken waardoor je je weer vrij voelt.

Heel in het kort: Eerst analyseren we jouw patroon in de Dramadriehoek, en vervolgens gaan we met de Heldere Driehoek aan de slag waardoor we op een ander niveau naar het probleem kunnen kijken. Logischerwijze komen er dan ook andere antwoorden die dan weer leiden tot concrete helpende acties. En die passen precies bij jou omdat je ze zelf bedacht hebt. Het is spannend, maar niet té spannend. Het haalt je uit je comfortzone, maar niet zodanig dat je blokkeert.

In het geval van Arthur: de allerduurste prijs van zijn geheim is niet het (voorlopig) verlies van € 450. Het is de enorm lage dunk die hij van zichzelf heeft. Aan de hand van de Heldere Driehoek komen we tot passende acties waarmee hij zijn zelfvertrouwen weer op kan bouwen. Een steviger zelfbeeld zorgt dan voor een oplossing voor het gedoe rondom de rekening – terwijl we daar niet meer de focus op hadden.

Vrijheid en energie

Het levert zoveel ruimte op als je je geheimen kunt loslaten! Vergelijk het met een strandbal die je onder water moet houden – pfffft man wat gaat daar een energie in zitten. En dat weerhoudt je van al de leuke, goede dingen waar je wel graag je energie voor wilt gebruiken.
Het kan – en het is minder moeilijk dan je denkt.

Al dat gedoe en drama om ons heen… vaak het gevolg van dure geheimen

Lees je dit nou en denk je: ja, dit gaat ook over mij? Herken je het verlies van energie? Kost het je te veel, op je werk en privé?
Neem contact op voor een vrijblijvend gesprek waarin we onderzoeken of mijn aanpak zou passen bij jouw vraag. Je bent van harte welkom!
Vieve ter Laak

06 52 372 572
vieve@heldere-zaken.nl

 

Voor dit stuk is het artikel ‘Af en toe een geheim is juist gezond’  van Sara Berkeljon uit de Volkskrant van 4 november 2009 als bron gebruikt.

De Heldere Zaken updates in je mailbox? Schrijf je hier in.

[yikes-mailchimp form="1"]

Wooow, kijk nou!
Zoals de koninklijke familie op die foto staat!
Zo vrij en zelfbewust – dat is precies de vibe die ik met mijn klanten zoek.

Ja, je hebt een flinke taak in een complexe omgeving
Ja, ook jij hebt je gevoeligheden en zwakheden
Ja, natuurlijk ben je niet overal even goed in

Maar wat zou het, laat je niet tegenhouden. SHINE!

Je bent het leukst én je bereikt het meest als je zelfbewust bent, inclusief jouw mitsen en maren.
En daar helder over kunt zijn.

Ontdekken hoe ook jij ‘aangenaam gebrek aan braafheid’ kunt hebben?

Bel of mail me en we bespreken het.
Graag tot zo! Zie er naar uit je te spreken.

Vieve
info@heldere-zaken.nl
06 52 372 572

 

Prachtige foto van RvD – Erwin Olaf
‘Aangenaam gebrek aan braafheid’ komt uit VK van 27 april 2018

De Heldere Zaken updates in je mailbox? Schrijf je hier in.

[yikes-mailchimp form="1"]

Voor het stukje ‘Je ratio doet soms gekke dingen’ onderzocht ik hoe onze ratio en ons onbewuste samenwerken en welke van de twee er aan het stuur mag zitten. Daarbij stuitte ik op dit interview van Wim Brands met Ab Dijksterhuis uit 2011.

Hoef je het hele boek niet door te akkeren en heb je toch de kern te pakken. Lekker moeiteloos!

Psycholoog Ap Dijksterhuis betoogt in zijn boek Het slimme onbewuste dat het onbewuste wordt onderschat. Hij beweert in zijn boek onder meer dat nadenken vaak niet helpt bij het nemen van beslissingen, vooral niet bij grote beslissingen. Daarnaast legt hij uit waarom we een liedje dat al weken op nummer één staat in de hitlijsten leuker vinden dan een nieuw nummer.

Ab Dijksterhuis verricht al jarenlang onderzoek naar onbewuste processen, en in het bijzonder naar de rol van het onbewuste bij het nemen van beslissingen, in creativiteit, in waarneming en in verschillende vormen van sociaal gedrag. Volgens Dijksterhuis plaatsen we het bewustzijn op een voetstuk, als kroon van de evolutie. Het onbewuste zien we daarentegen als ondergeschikt.

In zijn boek Het slimme onderbewuste laat Dijksterhuis zien dat onze mening over het onbewuste onzinnig is, omdat het onbewuste ons juist volledig stuurt; het bepaalt – met een verwerkingskracht die ongeveer 200.000 keer zo groot als die van ons bewustzijn) ons gedrag, ons denken en onze gevoelens.

Bron: site VPRO

 

De Heldere Zaken updates in je mailbox? Schrijf je hier in.

[yikes-mailchimp form="1"]

Zo vaak gezegd: dat doe ik niet, dat wil ik niet, nee zeg, waar begin je aan, zou ik nooit doen, die zorgen, die kosten, dat gedoe, niks voor mij. En nou doe ik het toch!

Gezocht: een bomproof paard

Eentje voor mij alleen (en natuurlijk voor onze Lara). Ergens in het afgelopen jaar realiseerde ik me dat als ik het nu niet doe, dat ik het dan waarschijnlijk nooit meer zal doen. Iets met leeftijd en broze botten. Dus weg met alle rationele bezwaren: ik ga ervoor! Ploink ploink!

Zodoende rijden we tweede paasdag naar het buitengebied van Breda om een mooie merrie te gaan bekijken. Da’s best een eindje, maar ja, je doet alles voor de ware. Mikes Big Blue wordt uit haar stal gehaald en vastgezet om te poetsen en te zadelen. Ze vindt het allemaal best. Goed zo. Lekker paardje. Ze kijkt goed uit haar ogen. We poetsen haar en praten wat met de verkoper. Heeft ze zomereczeem? Nee heeft ze niet. Zou ze helemaal wit worden? Ja denk het wel.

Maar dan, als Lara aan haar achterbenen komt, schopt ze opeens. Shit. Ik vraag haar andere achterbeen op te tillen en ze schopt ook naar mij. Opeens is ze onrustig, ze deinst achteruit. Schrikt van iemand met een kruiwagen. Ze is bang, ik voel het.

De verkoper demonstreert uitgebreid dat het allemaal nog wel meevalt. Hij strijkt met zijn hand over haar been, en nog eens en nog eens. Blue wordt rustiger. ‘Zie je wel,’ zegt hij, ‘het is een kwestie van geduld. Moet ze nog leren maar dat kan ze best. Is ze gewoon niet gewend. Komt goed hoor, echt.’

Alle mooie uitleg ten spijt: ik heb m’n besluit genomen. ‘Nee. Dit is niet de match die ik zoek. Ze is mooi en lief maar veel te onzeker voor mij. Dus zet maar terug.’ De verkoper gaat niet eens meer in discussie en neemt haar mee.

Klaar.
Of niet?

Ach ja, we zijn er nu toch.
En anders zijn we voor niks naar Breda gereden. Dus we kijken nog even rond. Kijk, daar staat ze weer: Blue. Goh, ja, ze is toch wel erg leuk. Zullen we maar even zadelen dan? OK, want we zijn er nu toch. Zadeltje er op.

Jeetje, wat vindt ze het spannend. Ik ook trouwens. Eigenlijk vind ik het maar niks maar ik klim er toch op. Die longeerlijn – is dat nou echt nodig? Ja dus! Dit proefrondje eindigt in een paniekgalop en ik mag blij zijn dat ze nog aan die lijn zit. Wow zeg, dat ging maar net goed.

Huh, hoe kwam ik nou in die situatie? Ik had toch al besloten?

Als de beslissing eenmaal genomen is, lijkt het een logische keuze – maar dat is het niet. Want de echte vraag is: Waarom ging ik toch op Blue zitten terwijl ik al wist dat zij de ware niet was? Maf toch? Ik had al besloten, ik was duidelijk geweest en toch liet ik me heel gemakkelijk overhalen. Dus: what happened?

Kwisvraag!

Wat is waar?
A) Mensen zijn voelende wezens die denken
B) Mensen zijn denkende wezens die voelen

Het is wetenschappelijk aangetoond dat de meeste beslissingen als eerste in het emotionele brein (het limbisch systeem) worden genomen. Je voelt een ‘ja’ of ‘nee’ op basis van emoties. Daarna gaat je cognitieve brein met die keuze aan de slag en bekijkt of er een rationele afweging van te maken is. Want dat is wat wij prettig vinden: verklaarbare, beargumenteerbare keuzes.
Dus het goede antwoord is A.

Wij zijn voelende wezens die denken

Wanneer je rationele brein vindt dat je eerste gevoelsmatige keuze niet echt lekker uit te leggen is – aan jezelf of aan een ander – zal het een dringend beroep op je doen om je beslissing te herzien. Handig, want je ratio kan beslissen dat situaties die in eerste instantie heel eng leken bij nader inzien wel meevallen. Of reacties die sociaal niet handig zijn, zoals plotseling in woede uitbarsten, in de kiem smoren. Maar het kan je ook afleiden van je beslissing. Zodat je gaat twijfelen, lijstjes maken, nog eens denken, met allerlei mensen bespreken. Of gewoon, zoals ik hier, het tegenovergestelde doen van je keuze.

Ik wéét dat het zo werkt en toch… het blijft het een valkuil. Ik ben rationeel opgevoed en dus een echte denker. Toen ik jonger was vond ik mijn gevoelens maar lastig en nam ze vaak niet serieus. Hierdoor ben ik het vertrouwen op mijn gevoel een beetje afgeleerd. (Dan krijg je gesprekken als: ‘En, hoe voel je je nou?’ ‘Ja, euhm… ff denken’.)

Kan het moeitelozer?

Ja dus. Door wat meer op je gevoel te vertrouwen. Je hart en je buik weten het goede antwoord al lang – ze hebben alleen nog het OK nodig van je ratio. De kunst is om niet alleen rationeel een beslissing te nemen (‘we zijn er nou toch’) maar juist vanuit je gevoel: wil ik dit echt? Nee, eigenlijk niet. Dát volgen, dat maakt het leven echt een stuk gemakkelijker.

Bang dat dat verkeerde keuzes oplevert?

En vind je dat spannend, ben je bang dat je het niet goed doet? Denk dan aan de Wet van Sinterklaas. Die geldt namelijk altijd. ‘Je mag altijd aangeven waar je behoefte aan hebt. En je mag ook altijd overal op terugkomen’. Hoe top is dat!

Herken je dit soort situaties? Hoe doe jij dat?

Wil je me laten weten of je dit herkent en hoe je ermee dealt? Ben ik je zeer erkentelijk. Je helpt me bij het onderzoek ‘Moeitelozer, ja graag! Maar hoe dan?’

Ik hou je via social media op de hoogte van mijn bevindingen. En je kunt het hier ook altijd terugvinden.

De Heldere Zaken updates in je mailbox? Schrijf je hier in.

[yikes-mailchimp form="1"]

Van de week had ik een gesprek met Paul. Hij werkt als projectleider bij een gemeente op de Veluwe. Twee jaar geleden rondde hij een Heldere Zakentraject af en sindsdien spreken we elkaar af en toe. We nemen actuele kwesties van zijn werk door – en bespreken wat hij er zelf aan kan doen.

Uitdagingen blijven er altijd

Want hoe goed je de Dramadriehoek en Heldere Driehoek ook kent: Uitdagingen blijven er altijd.
Voor Paul’s is dit (met stip): conflictvermijding. Vroeger, thuis, waren er veel spanningen. Hij heeft daar geleerd dat het beter is om ruzie en gedoe te vermijden. En hij niet alleen: het hele gezin was er goed in om water bij de wijn te doen.

Kinderbesluiten worden ‘grote-mensen problemen’

Paul heeft daarop (onbewust) besloten dat gedoe vermeden moet worden. En om dat te bereiken is hij erop gebrand zijn werk zo perfect mogelijk doen. Want wanneer er niets op aan te merken is, ontstaat er ook geen gedoe over. Logisch.
Een ander besluit dat hij in zijn kinderjaren nam, is dat het bij dreigende conflicten beter is om niet te gaan strijden maar je er snel bij neer te leggen.

Het besluit zit in de weg

Deze besluiten zijn inmiddels zo vanzelfsprekend voor Paul dat hij er niet meer over nadenkt. Het zit gewoon ‘in’ hem. Andere opties komen niet in hem op. Dus sturen ze onbewust, dus op de achtergrond, Paul’s gedrag. In grote dingen en in kleine, schijnbaar onbelangrijke dingen. Zoals hier:

Paul’s probleem

Paul heeft een afspraak met een externe adviseur en heeft – precies zoals het hoort, zo doet Paul dat – een spreekkamer gereserveerd. Maar wanneer hij exact om 10.00 uur met zijn bezoek daar aankomt, blijkt het kamertje bezet. En oei, er zit ook een wethouder bij. Geen enkel teken van een snelle afronding. Shit. OK, nu even assertief zijn. Paul haalt diep adem, klopt op de deur. ‘Goedemorgen, deze ruimte is gereserveerd’. Verstoorde blikken. De leidinggevende: ‘Paul, doe mij een plezier, zoek even een andere plek’ en daarmee is de kous af.

Frustratie! Irritatie!

Wel verdomme! Nou dat weer! Paul is goed pissig maar laat dit niet blijken. Heeft geen zin. Wint -ie toch niet. En er zit een wethouder bij!
Dus daar gaat hij. Met de externe op z’n hielen de spreekkamers langs. Die- zul je altijd zien – allemaal gereserveerd zijn. Paul ziet van binnen roodgloeiend van woede. Want zo gaat het vaker. Niet alleen om spreekkamertjes hoor.
Hoe doorbreekt hij dat patroon?

Paul voelt dit als dikke vette minachting

Paul legt de houding van zijn collega’s uit als minachting. Minachting voor hem. Kijk dan: ze vinden hem helemaal niet belangrijk. Maakt niet uit hoe hard hij werkt. Of wat hij bijdraagt. Ze doen maar wat.

Het zijn die gedachten die hem heel boos maken. Op hen, en op zichzelf.  Want het is zo stóm dat hij zich als een geslagen hondje erbij neer legt. En wat moet die externe vent wel niet van hem denken?

Het is precies die ‘self talk’ waardoor Paul zich steeds machtelozer voelt. Hij neemt het geklets in zijn hoofd klakkeloos voor waar aan. Paul voelt zich klein en gepiepeld en voor gek staan. Hij kan niets meer bedenken om dit gedoe op een goede, gelijkwaardige manier op te lossen. En dat wordt allemaal veroorzaakt door hen, door die mensen in dat spreekkamertje.

Toch?

Analyse in Dramadriehoek

Bekijken we dit in de Dramadriehoek, dan zien we dat Paul zijn ‘favoriete rotpositie’ heeft ingenomen, die van Slachtoffer. Hij miskent zijn eigen mogelijkheden om dit gedoe een draai te geven en durft het gesprek niet aan te gaan. Daarmee Redt hij de boel (de rol van Redder) – hij neemt de verantwoordelijkheid van de collega’s die in het spreekkamertje zitten al direct over. Dat lijkt een veilige keuze maar hij maakt het probleem groter door hen vervolgens verwijten te maken in de rol van Aanklager. Zij doen het fout, terwijl hij toch alles goed heeft gedaan! En nou moet hij het weer oplossen! hij moet het weer oplossen! En zo schiet Paul weer in zijn favoriete rotpositie. Hij voelt zich een speelbal van de collega’s, van de situatie. Zie je het rondgaan in de Dramadriehoek? 

Zodra je je een speelbal voelt zit je in de Dramadriehoek. Er is je iets vervelends overkomen en je bent e ervan overtuigd dat het buiten jouw mogelijkheden ligt om er iets aan te doen. Je ziet ze gewoon niet!Vaak ben je emotioneel: boos, verdrietig, verontwaardigd, geïrriteerd. Precies zoals Paul nu.

Je invloed over de heg

Zit je in de Dramadriehoek dan gooi je je verantwoordelijkheid – en daarmee je invloed – over de heg. Dat doe je niet met opzet. Je reageert zoals je het gewend bent, vaak op een manier zoals je geleerd hebt op  jonge leeftijd. Je bent het zo gewend, dat je andere mogelijkheden gewoon niet meer ziet. Of echt niet durft. En daardoor gebeuren er dingen die je niet wilt, die niet effectief zijn.

Hoe kom je daar uit?

‘De gedachte dat het probleem niet van jou is, is het probleem!’
(Covey)

Welke opties heeft Paul dan wél? Wat ziet hij niet?

Nu het helder is dat Paul’s belemmerende patroon (van het vermijden van stellen van grenzen, vermijden van de confrontatie) hier de regie voert, kunnen we de Heldere Driehoek erbij pakken en andere opties onderzoeken.

Stap 1 is de Heldere Positie: uit de ongelijkwaardigheid van het patroon in de Dramadriehoek naar de gelijkwaardigheid.

In het ‘hier en nu’ spelen de verwachtingen en beoordelingen niet.

Je houdt het bij de feiten en dat maakt dat je anders naar de situatie kunt kijken. Zo bezien zegt de kwestie van het bezette spreekkamertje niets over Paul of hoe hij denkt dat anderen hem zien. Het is een bezet kamertje, meer niet. Het is zoals het is.

En opeens ziet Paul een andere optie: een gelijkwaardige reactie.

Want stel nou dat hij de deur had geopend en zonder oordeel of emotie had gezegd: “Collega’s, ronden jullie af? Paar minuutjes, dan halen wij even koffie. Drie minuten”– dan hadden zij hoogstwaarschijnlijk een andere reactie gegeven. Met meer overleg en oog voor elkaars belangen.

Is daarmee het probleem dan uit de wereld?

Nou, praktisch nog niet: ze zijn het kamertje nog niet uit. Maar de pijn van de minachting is er af. In plaats van zich stilzwijgend te voegen – en daarmee de gevoelde minachting in de hand te werken – geeft Paul aan wat zijn wensen en belangen zijn. Hij kwam op voor zichzelf. En dat is een oplossing voor een veel groter probleem dan een bezet spreekkamertje.

Denk je nou iets als

‘Ik weet helemaal niet (meer) wat ik wil, ik voeg me altijd naar wat een ander wil’. Lees er meer over in mijn blogs Stop met wegcijferen of  Het spel in de Dramadriehoek.

De Heldere Zaken updates in je mailbox? Schrijf je hier in.

[yikes-mailchimp form="1"]

Koe Hermien houdt de gemoederen nogal bezig.
Hermien is dat eigenwijze beest dat zich niet willoos het slachthuis binnen liet voeren. In plaats daarvan nam zij de benen en verstopte zich in de bossen bij Deventer. Haar partner in crime, koe Zus, liet zich wél vangen en dus zwerft Hermien al zeven weken in haar uppie door het bos en is iedereen te slim af. Wat jagers, slagers en dierenartsen ook bedenken – zij laat zich niet pakken. Dat is een knap staaltje koeienslimheid.

Nu struinen er vrijwilligers door de bossen om haar te vangen, worden er lokkoeien uitgezet, heeft iedereen een mening en start de Partij voor de Dieren een crowdfundingactie waarmee al bijna een halve ton bijeen is gebracht. Daarnaast is Twitter verrijkt met prachtige haghtags als #FreeHermien, #Cowfunding en #MeKoe.

We zijn er maar druk mee. Waarom spreekt ze ons zo aan?

Nou, omdat Hermien iets heel bijzonders deed: zij verliet haar kudde.

Iets wat tegen ons (en ook tegen haar!) gevoel ingaat. Wow! Dat is niet niks, dat is een stap met grote consequenties. In de kudde is het een stuk veiliger dan daarbuiten. Koeien beschermen zich tegen gevaar door in een groep te leven. Een moderne Nederlandse koe heeft niet zoveel natuurlijke vijanden – maar weet Hermien dat?

En dat geldt precies zo voor ons mensen. Ook wij vinden het heerlijk comfortabel in onze groep.

Het is er bekend, je hoeft er niet over na te denken, weet wat er van je verwacht wordt, het biedt structuur en een identiteit. Je begrijpt de grappen en de gevoeligheden van jouw ‘kudde’. En zelfs als het maar net goed genoeg is en er veel te klagen valt, is het niet gemakkelijk om de groep te verlaten. Een andere baan zoeken, breken met je relatie, ontslag nemen en voor jezelf beginnen: dat doe je niet zomaar. Je wikt en weegt. En je denkt: Is het nou echt zo erg of houd ik het nog wel even vol?

Mensen dromen over vrijheid en onafhankelijkheid: het trekt ons en we zijn er bang voor.

Want hoe zal het zijn daar, als je op jezelf aangewezen bent? Het is als de olifant aan het paaltje. Eén stap en je bent vrij, maar toch blijf je waar je bent. Alsof je gevangen bent, alsof je niet zelf kunt beslissen en afhankelijk bent van de groep*.

Koe Hermien waagde de sprong naar onafhankelijkheid en vrijheid.

Haar vlucht spreekt zo tot onze verbeelding, we vinden dat zo’n verlangen naar autonomie beloond moet worden. En zo wordt er veel geld wordt bijeengebracht voor een plek in een koeienrusthuis. Nou maar hopen dat zij dat ook een goed alternatief vindt.

Het lijkt wel een trend. In Polen was er ook een koe die het aandurfde om haar kudde te verlaten. Zij ontsnapte van een boerderij en werd na wat omzwervingen opgenomen in een vervangende groep: een kudde wilde bizons.
En ook dat is wat wij doen – we verlaten de ene groep en gaan op zoek naar een andere.

Ergens bij horen, niet alleen zijn, bevestigd worden in je bestaan:

dat is wat ons ten diepste drijft en wat het zo moeilijk maakt
om het stuur van je leven om te gooien.

Voel jij je ook wel eens als Hermien? Voel je je klem zitten, wil je wel graag iets anders maar je weet niet hoe? Wil je de stap van afhankelijkheid naar meer onafhankelijkheid maken, zelf de regie over je leven nemen?
Ik help je om je belemmerende patronen te onderzoeken en andere keuzes te maken. Lekker praktisch en concreet.

Kijk voor een eerst indruk op www.heldere-zaken.nl of bel 06 52 372 572. Mailen kan ook: vieve@heldere-zaken.nl

* Marc Oonk van Mensiumgroep schreef hier een mooi stuk over, hoe zij werken met olifantjes. Lezen?

Met dank aan  Foto Hissink, voor de foto.

De Heldere Zaken updates in je mailbox? Schrijf je hier in.

[yikes-mailchimp form="1"]