Ik ben over the moon, zo blij ben ik! It’s a dream come true.
Ik ‘heb’ een voorstelling!

Een voorstelling over het gedoe in de Dramadriehoek met als titel ‘Ja zo gaat het hier nou eenmaal’.
En het mooiste is: het gaat echt over jullie, over jouw organisatie.
Hoe dan? Lees even mee.

Frustratie en onmacht op de werkvloer: een voorstelling
Waar mensen samenwerken, is gedoe. Soms veel, soms weinig, soms zijn kleine dingen al genoeg voor veel gedoe. Het is een gegeven en het hoort erbij.
Maar als de last té groot wordt, als het gedoe teveel tijd, energie en plezier kost, als de resultaten eronder gaan lijden, dan is het goed om te weten wat je eraan kunt doen.

Denk aan dit soort situaties:

  • afspraken niet nakomen en dat heel gewoon vinden
  • niet rechtstreeks uiten van irritaties maar er wel (veel!) met collega’s over praten
  • sowieso moeilijk vinden om aan te spreken (ook leidinggevenden hebben daar wel eens last van)
  • vreselijk dominante collega die overal zijn plasje over moet doen en die niemand schijnt te kunnen stoppen
  • ‘vroeger toen alles nog veel beter was’
  • vergaderingen waar je verplicht bij moet zijn ook al heb je betere dingen te doen
  • collega’s die een hecht clubje vormen en anderen buitensluiten
  • enzovoort! Ik kan er een boek over schrijven. Jij waarschijnlijk ook, toch?


Herkenning door er naar te kijken
Iedereen kent het gedoe van de Dramadriehoek als zijn of haar broekzak maar we hebben lang niet altijd in de gaten welke rol we er zelf in spelen. Het doel van de voorstelling is – naast een hoop plezier – dat je het gedoe leert herkennen én ziet hoe je het zelf aan de gang houdt. En hoe je er een andere draai aan kunt geven.

De voorstelling gaat over jullie. Letterlijk.
De gespeelde scenes zijn voor een groot deel maatwerk, geschreven de praktijk van de organisatie waarvoor we spelen. Aan de hand van herkenbare situaties uit zowel privé- als werkomgeving leggen we het achterliggende patroon van gedoe uit en bieden we een oplossingsrichting. Het is leuk, het is herkenbaar, het schuurt een beetje en het is interactief (maar geen zorgen, je hoeft niet mee te spelen). En achteraf is er veel stof tot nadenken en napraten.
Kortom: geen moeilijke sessies en toch de hete brij – jullie eigen hete brij! – op tafel.

‘De gedachte dat het probleem niet van jou is, is het probleem’
De aller-aller-allerbelangrijkste boodschap van de voorstelling: ‘De gedachte dat het probleem niet van jou is, is het probleem’. Er wordt een appèl gedaan op het nemen van persoonlijke verantwoordelijkheid voor communicatie.

Het doel van de voorstelling:

  • Plezier! 
  • De hete brij op tafel: dit is het gedoe in onze samenwerking, daar moeten we wat mee
  • Herkennen van inefficiënte communicatie bij ieder persoonlijk en bij de ander
  • Inzicht in de dynamiek van gedoe, de (onbewuste) inefficiënte communicatie in de Dramadriehoek
  • Gezamenlijke taal waarmee het gedoe gemakkelijk besproken kan worden
  • Een doorkijkje naar de weg uit het gedoe, naar meer helderheid en persoonlijke verantwoordelijkheid.


De crew van ‘Ja zo gaat het hier nou eenmaal’
Samen met de onovertroffen Hester Dadema van Helder Theater (www.heldertheater.nl – ze is goed zeg, Hester maakt van elk verhaal een invoelbare scene) geef ik de voorstelling vorm. De kunst is om een goede balans te vinden in beetje spanning, plezier, educatie en interactie en Hester kan dat als geen ander.
Acteur Jeroen Scholten is echt geweldig in gedoe, hij zet het allemaal zó geloofwaardig neer. Het is een groot plezier om met hem te werken!
En ik zelf doe mee natuurlijk, als tegenspeelster van Jeroen én ‘als mezelf’ want ik leg de patronen van frustratie en onmacht uit.

En hup! Net begonnen en er zijn al boekingen!
Dit zijn de try-outs:

  • Op 19 april aanstaande geven we de voorstelling voor het eerst, op de inspiratiedag voor medewerkers van het SintLucas, vakschool voor creatief talent in Eindhoven. De scenes zijn uitgewerkt, we zijn aan het repeteren. Spannend en veel zin in.
  • Half mei verzorgen we ‘m bij een grote gemeente in Brabant voor honderd interne dienstverleners. En helemaal leuk: we zullen ook het nagesprek faciliteren.
  • En ik ben in gesprek met een overheidsinstelling – maar da’s nog te vroeg om er over te vertellen. Als dat doorgaat is de try-out agenda van ‘Ja zo gaat het hier nou eenmaal’ volboekt.

Over de voorstelling ‘Ja zo gaat het hier nou eenmaal’
‘Ja zo gaat het hier nou eenmaal’ verheldert de vaste, ingesleten patronen van inefficiënte communicatie binnen jouw organisatie. Het is dan ook op jullie praktijk geschreven: scènes in de voorstelling brengen het ongemak in jullie samenwerking scherp in beeld. En legt uit hoe het ontstaat en hoe het aan de gang blijft. Na afloop kent iedereen die erbij was de Dramadriehoek, zijn of haar eigen bijdrage aan het gedoe en weet een uitweg. Plus, heel belangrijk: iedereen heeft een leuk uur gehad!

Meer weten?
Op www.heldere-zaken.nl vind je alles over frustratie en onmacht op het werk, maar nog niets over de voorstelling. Zo nieuw is het allemaal.

Dus wil je meer weten, bijvoorbeeld of het iets zou zijn voor jouw organisatie? Ik denk graag met je mee. Bel me op 06 52 372 572.

Vieve

De Heldere Zaken updates in je mailbox? Schrijf je hier in.

[yikes-mailchimp form="1"]

Lex is een boeiende man met een opmerkelijke loopbaan. Begon als ‘extra handjes op de werkvloer’ en klom op tot lid van het managementteam van een prachtbedrijf. Ze kunnen alles en doen het onmogelijke – zulk werk. Hij is er trots op.

Het lijkt het alsof het hier allemaal lekker voor de wind gaat. Maar als je achter de façade van ‘alles helemaal prima hier’ mag kijken, zie je hoe wankel het is.

Wat is er mis?
Zoals vaak zit ook hier het probleem in de onderlinge communicatie en samenwerking. Het loopt stroef tussen Lex – of liever: het hele managementteam – en de eigenaar van het bedrijf.

Eigenaar Olivier is een grote naam in de markt. Jaren geleden begon hij de zaak met flair en visie en hij maakte het tot een succes. De keerzijde: het is zo groot geworden, het is niet meer in z’n eentje te bestieren. De oplossing wordt gevonden met hulp van een consultancybureau. Er komt een managementteam  – met onder andere Lex – en de leden zullen gezamenlijk de taken en verantwoordelijkheden verdelen en dragen. Top! Een hele goede zet voor de continuïteit en helderheid, klaar voor de toekomst.

Op papier dan, de praktijk blijkt weerbarstiger.

Want Olivier is gewend om in z’n eentje te beslissen –  en blijft dat doen. Hij doorkruist planningen met nieuwe offertes voor giga-projecten, koopt zonder overleg producten in en passeert links en rechts zijn managementteam. Lex spreekt Olivier er op aan, er vallen harde woorden. Resultaat: Kwaaie koppen en niks opgelost.

Lex’ frustratie is groot. “Wij zijn klapvolk, we dragen de verantwoordelijkheid maar ondertussen hebben we niks te zeggen! Ik heb alles geprobeerd om hem bij zinnen te krijgen, maar niks helpt. Hij luistert toch niet. Naar niemand. Weet je wat, laat dan ook maar. Zoek het maar uit met je toko, als het moet ben ik zo vertrokken”.

Dit is de situatie als Lex door een vriendin wordt mee getroond naar de masterclass ‘Boost je Communicatie’ van Heldere Zaken. Herkenning! Lex realiseert zich dat dat hij ook een rol heeft in deze moeilijkheden én dat er andere opties zijn dan de twee uitersten: vechten of vertrekken. Opeens is er zicht op een andere uitkomst.

Kort na de masterclass zijn we gestart met een Heldere Zakentraject en vier maanden later is het al weer afgerond. Klare taal voor moeilijke processen, dat geeft inzicht en opties om het anders aan te pakken. Lex heeft het snel door, past het meteen toe. Met resultaat.

“Ik heb heel veel geleerd over mezelf en over hoe ik communiceer”

Na afsluiting van het Heldere Zakentraject heb ik Lex een aantal vragen voorgelegd. Onderstaand vind zijn reactie.

“Inderdaad huppetee voorbij! Voordat ik zoals je van me gewend bent kort en bondig op je vragen een antwoord zal geven eerst even dit. Ik heb veel opgestoken van onze gesprekken en heb van jou erg veel geleerd over mezelf, over hoe ik communiceer en ook over hoe anderen communiceren. Ik neem dit mee in mijn verdere beroeps/privé leven als een tool om op een betere/heldere/constructievere manier te communiceren. Dat staat hier nou maar ik bedoel misschien nog wel eerder ”te zijn” je bent namelijk een betere gesprekspartner als je leeft wat je zegt en omgekeerd dit heb ik denk ik de afgelopen weken geleerd/ingezien. Waarvoor dank!”

Wat was de aanleiding om te starten met het Heldere Zakentraject?  
“Een ochtend ‘Boost je Communicatie’ bij jou op kantoor.”

Welke drie dingen vond je het meest waardevol aan ons traject en de werkwijze?
“Je energieke manier van communiceren, het uitdiepen van problemen/stellingen wetende dat er altijd keuzes zijn ook als je ze even niet ziet.
Het kunnen herkennen van de Dramadriehoek is voor mij erg belangrijk gebleken in de wetenschap dat niet alles van mij hoeft te komen. En dat het helpt als ik zeg wat iets met me doet en waarom ik doe wat ik doe. Dan wordt het gemakkelijker voor mezelf en voor de ander en bereik ik sneller wat ik wil.”

Wat was nou precies dat ‘ene’, die opmerking of uitleg of iets anders, wat voor jou het verschil maakte?

  • De wet van Sinterklaas
  • Je mag overal op terug komen
  • Het is zoals het is!

Wat heeft het traject concreet opgeleverd?
“Ik kan nu beter bepalen welke verantwoordelijkheid bij wie hoort. En weet nu wanneer ik iets zal bespreken of wanneer ik het laat gaan. En als ik het dan zeg, ben ik helderder en geef ik beter aan wat ik bedoel en waarom. Ik heb meer overzicht. Ik ben rustiger nu, word niet meer zo boos.”

Welk cijfer zou je het traject willen geven (van 0 tot 10)?
“Een acht – er is immers altijd ruimte voor verbetering toch 😉 “

Zou je anderen aanraden met mij te werken? Kun je aangeven waarom? Is er iemand die je nu in gedachten hebt?
“Zeker weten, ik denk op dit moment aan Olivier, denk alleen niet dat hij er voor in is.”

Tot zover het relaas van Lex.
Herken je iets in zijn ervaring? Wil je ook beter begrijpen hoe je zelf in elkaar zit, hoe jij communiceert en waarom anderen op je reageren zoals ze doen? En hoe dat effectiever kan, zodat het allemaal wat rustiger en gemakkelijker loopt in je leven en werk?

Kijk op www.heldere-zaken.nl voor meer info. Of mail me, dan plannen we een (bel-)afspraak in.

(afbeelding: pixabay.com)

De Heldere Zaken updates in je mailbox? Schrijf je hier in.

[yikes-mailchimp form="1"]

In januari werd ik vijftig. Niet echt een big deal, wel een tof feest met iedereen die me lief is. Goed gedanst en geproost en ook nog fantastische persoonlijke cadeaus gekregen. Echt in het zonnetje gezet, heerlijk!

En nog iets heel leuks. Annemarie Vriends nodigde me uit om mee te doen in haar project 50 jaar. Annemarie is fotograaf en wordt zelf ook vijftig in 2019. Onder het motto ‘gedeelde smart is halve smart’ maakt zij vijftig portretten van mensen die dit jaar vijftig worden. Hieronder zie je mijn versie.

Daarnaast vroeg ze een kort tekstje over wat het voor mij betekent om vijftig te worden. Ha, dat was een goede vraag. Uren, echt uuuren, heb ik zitten schrijven en strepen en nadenken over de kern van mijn leven tot nu toe. Wat heeft gemaakt dat ik ben wie ik nu ben?

Uiteindelijk kwam dit eruit:
Het leidend thema van mijn 50 jaar: ‘Ik ben niet goed genoeg – hoe verberg ik dat?’

Dus, hoe heb ik al die jaren verborgen dat ik niet goed genoeg ben?
En hoewel ik steeds beter weet wie ik ben, wat ik kan en wat ik wil, gebeurt het me nog wel eens. Dat ik voel: ik schiet tekort. 

Mijn tactieken, als beste getest:

  • Sterk lijken. Op geen enkele wijze laten zien dat iets je raakt. Pokerface op, doorbikkelen. Deze paste ik als jong meisje al toe en ik was er vrij goed in. Het gaat ook wel eens per ongeluk, ik merk dan dat ik weer in dit standje zit doordat ik me zo ontiegelijk moe voel. Dan denk ik echt dat ik iets mankeer. 🙂
  • Is ‘sterk lijken’ geen optie omdat het écht te spannend is: botweg weigeren. Gewoon weigeren iets te doen. “Daar ben ik niet van, nee dat doe ik gewoon nooit”. Deze aanpak werkt prima dus ik heb al heel wat geweigerd in mijn leven. Pas toen ik zag dat al dat geweiger maakte dat ik een kleiner en kleiner wereldje kreeg, ben ik mijn dapperheidstraining gestart.
  • Kwetsbaarheid als wapen. Gewoon face forward erin. Beginnen met “Oooh ik kan het niet, wat vind jij, kan ik dit? Want ik vind dat ik dit niet kan, bladiebla”. Dit is echt het Slachtoffer in zijn puurste vorm. En jij bent dan mijn Redder. Dit werkt vaak en goed – maar is zo’n miskenning van mezelf.
  • Heel lief en voorkomend zijn. Goed nieuws, deze heb ik al grotendeels afgeleerd! Maar ik had er echt een handje van om heel geïnteresseerd te zijn in een ander en zelf met minder genoegen te nemen – wat zeg ik: het zelfs fijn te vinden om de ander op een troon te zetten. Dan ging de aandacht mooi naar de ander – en ik in de luwte. Iedereen blij, toch?
  • Altijd al vooruit denken. Dus standaard alle opties van een mogelijk spannende situatie vooraf bedenken en op alles anticiperen. Daar heb ik het heel druk mee gehad. Hard werken dit! Ik leefde dan eigenlijk drie levens, waarvan er maar ééntje echt gebeurde. Heel, heel erg vermoeiend deze. Pfft. 

En dit zijn ze nog niet eens allemaal. Maar je snapt ‘m he.

Het mooie is dat dit precies de reden is waarom ik zo goed ben (ja, dat kan ik inmiddels gewoon te zeggen, ik ben goed in mijn vak!) in het opsporen van de patronen van onmacht en frustratie. En hoe je eruit kunt. 
Been there, done that.

Al dat aanpassen was niet fijn en het gebeurt me nog wel eens. Maar nu ben ik vijftig en heb er toch maar een goeie draai aan gegeven. Laten we er samen iets moois en meeslepends van maken!

Graag tot ons volgend contact!
Veel groeten,
Vieve

NB -1
Wat krijg ik een hoop reacties op deze mail & blog! Zo blijkt maar weer, we zijn met zovelen, maar dat weten we niet van elkaar. De Club van ‘Ik ben niet goed genoeg’ heeft veel leden. Jammer van al die pokerfaces, zo strugglen we in stilte.
Een greep uit de reacties: 
* ‘Wat een mooi en persoonlijk verhaal weer. Geeft mij veel inspiratie ?’
* ‘Mooi verhaal Vieve! Dju, wat herken ik toch altijd veel…’
* ‘Wat een mooi en herkenbaar verhaal Vieve! Ik ben dan 60 maar heb ook nog steeds last van deze patronen en moet er ook nog altijd aan (blijven) werken. Het is al veel, veel minder maar het zijn hardnekkige patronen.’

NB-2
Benieuwd naar de andere foto’s uit het Project 50 jaar? Kijk dan hier.
En kom nog eens terug, er komen telkens nieuwe portretten bij.

De Heldere Zaken updates in je mailbox? Schrijf je hier in.

[yikes-mailchimp form="1"]

Deze vraag stelde ik op social media en ook rechtstreeks aan een aantal mensen en wow! Ik werd echt overladen met benamingen. Het raakt kennelijk een gevoelige snaar.

Ik vroeg om neutrale termen maar kreeg er opvallend veel mét een oordeel. En er waren reacties als “Best lastig nog… Ik denk dat ik beter ben in beledigende termen ?? Die hou ik maar even voor mezelf.” (Wat me dan weer heel nieuwsgierig maakt, maar dat terzijde?).

We ergeren ons dus behoorlijk aan medewerkers en collega’s die niet voluit functioneren. Dat snap ik want het kost energie, dat gedoe van anderen. Extra werk en dan nog dat gezeik…. het lijkt soms alsof hij of zij het wel prima vindt om ‘tegen te hangen’.

Maar op basis van al mijn gesprekken van de afgelopen 12 jaar kan ik je verzekeren: dat is niet zo. Echt niet! Het is alleen dat -ie geen andere opties meer heeft om beter uit de verf te komen. Zo van “Ik heb alles al geprobeerd en niks helpt” – dat gevoel. Dat geeft frustratie en onmacht en zo kom je in een vicieuze cirkel.

En dát zijn de mensen die bij mij aanschuiven om te onderzoeken of er toch nog iets is wat zij kunnen veranderen. Zodat ze weer lekker meedraaien in de complexe, veeleisende werkomgeving van jullie organisatie. En in negen van de tien gevallen lukt het!

Maar terug naar de vraag en jullie antwoorden: dank jullie wel voor alle suggesties. Heel waardevol. En super om met ieder van jullie weer even contact te hebben. Dat zouden we vaker moeten doen!

Onder het filmpje vind je de hele lijst van inzendingen.
Doe er je voordeel mee, al is het maar een grinnik.

HOE NOEM JE IEMAND DIE NIET ‘SHINET’ OP ZIJN WERK?

In een gemoedstoestand

  • verzuurd
  • uitgeblust
  • vastgeroest
  • unfuckwithable
  • verankert op een energietrekkende wijze
  • ongemotiveerd tot verandering
  • gezapig
  • deshining
  • en mijn favoriet: ‘van verzuring en berusting naar energie en (weer) aanpakken’

Als etiketje

  • Een verblijver
  • Een ‘pain in the ass’!
  • Een klokker – klokt in en uit en kijkt alleen maar op de klok tot ie weer uit kan klokken
  • Een dwaallicht – een zoekend mens die weer kan stralen als ze vindt wat ze zoekt
  • Een present – aanwezig maar daar is alles mee gezegd
  • Een knoest
  • Een lamstraal
  • Een luilak
  • Een #minderprettigpersoonommeeomtegaan
  • NPP =Niet Productief Persoon
  • Een vastloper
  • Een vastzitter
  • Een maan – afhankelijk van de energie van een ander
  • Een doodbloeier
  • Een rups, vast in zijn cocon
  • Een kabbelaar – kabbelt beetje mee maar nooit lekker tegen de stroom in
  • Een automaat – alles op de automatische piloot, kan met geen mogelijkheid meer schakelen
  • Leeghanger
  • Vallende ster
  • Muurbloem
  • Overlever
  • De Jan Modaaltjes onder het personeel
  • Een middenmoter
  • Een klagende middenmoter
  • Niet bevlogen middenmoter
  • Pensionado’s in opleiding
  • Uitzingers
  • Gewoontewerkers – bankhangers, maar dan anders
  • Routinewerkers – bankhangers, maar dan anders
  • Functie zittenblijvers
  • De ongelukkige medewerker
  • Medewerker zonder werkplezier
  • Medewerkers die niet ‘aligned’ zijn en/ of ‘empowered’ worden
  • Vastgeroeste medewerkers
  • Blijven zitters
  • Uitzingers
  • Zittenblijvers / plakkers
  • Behang
  • Overlever

De definities

  • Dit heet in wetenschappelijke termen ‘obsoletie’ en betekent veroudering van menselijk kapitaal. Zoals machines kunnen verouderen zo kan dit ook bij mensen. Vastgeroest in het werk en patronen.
  • Mensen die aan het overleven zijn
  • Medewerkers die aansluiting missen
  • Het werkplezier is verdwenen
  • Onbenut talent
  • Tevreden medewerkers in plaats van betrokken of bevlogen
  • Matig performer cf. HR3P-model
  • Bore-outs

En ook helemaal leuk: in beelden! 

  • Gedateerd meubilair
  • Roze olifant
  • Paarse krokodil
  • Vis noch vlees
  • Film of tv-figuur, bijvoorbeeld Al Bundy
  • Als plant: cactus (niet kapot te krijgen, maar ook niet fleurig/bloemen) of grondbedekker (praktisch om in team te hebben, vastgeworteld)
  • Als dier: een schildpad
  • Elmo van Sesamstraat

Herkenbaar?
En herken je jezelf in een van deze omschrijvingen…. oei. Dat is niet tof. Vastzitten en niet weten hoe je los kunt is akelig. Ik kan je leren om weer meer invloed en regie te nemen op de situatie. Op een manier die bij jou past én bij de organisatie waar je werkt. Zodat je weer goed uit de verf komt en er weer toekomst is met meer werkplezier, betere zelfzorg en goede werkresultaten.

Ben je leidinggevende van iemand die niet ‘shinet’? En ook alles al geprobeerd? Vóór je drastische stappen onderneemt: geef ‘m nog één kans om met mij te reflecteren op z’n inefficiënte manier van communicatie en gedrag en te onderzoeken wat betere en werkbare opties zijn.
Neem vrijblijvend contact op om de mogelijkheden te bespreken.

Vieve ter Laak
06 52 372 572
info@heldere-zaken.nl

    

De Heldere Zaken updates in je mailbox? Schrijf je hier in.

[yikes-mailchimp form="1"]

Proost op ziekmelden en beter worden!

Poehpoeh, het zit erop dat 2018.
Een jaar dat heel goed eindigde maar taai begon. Het ging pas een beetje beter nadat ik me ziek had gemeld.

Ziekmelden? Huh? Dat kan toch niet als zelfstandige?
Nee, klopt. Maar iets moest er gebeuren. Ik werkte hard maar ’t moest uit mijn tenen komen. Niks ging meer vanzelf, ik was mijn energie en enthousiasme kwijt. En ik geloof dat mijn klanten dat aanvoelden want die kwamen ook even niet meer. DE HORROR.

Hoezo? Was er iets gebeurd dan? 
Nou! Ik was mezelf behoorlijk kwijt. Ik had me teveel aangepast aan andermans’ maatstaven. Tot twee keer toe zelfs. 

Hoe dan?
Tja, hoe gaat dat. In 2017 werd ik benaderd voor een samenwerking. Men vond de Heldere Driehoekmethodiek heel goed en wilde deze graag gaan toepassen. Of ik dan ook de training wilde verzorgen? Maar natuurlijk! Wat een erkenning. Ik was blij. En het kwam op het juiste moment. Mijn opleiding Transactionele Analyse was afgerond, mijn Heldere Driehoek-methodiek gepubliceerd: perfecte timing voor een nieuw avontuur. 
En toen… toen liep het anders dan verwacht. De samenwerking was stroef en het enthousiasme waarmee ik werd ontvangen verdween. Men zat niet te wachten op mijn inbreng. Zo vreemd. Ik besprak het – vanzelfsprekend, anders kan ik Heldere Zaken beter omdopen tot Verborgen Zaken – maar zonder resultaat. 

Kan gebeuren. Voor een oprechte uitwisseling heb je twee mensen nodig die daar voor open staan.

Het gedoe
Maar in plaats van mijn eigen motto toe te passen ‘het is zoals het is – en niet zoals het zou moeten zijn‘ en daarnaar te handelen, ging ik vol de Dramadriehoek in. Ik werd Redder omdat ik wél betrouwbaar wilde zijn en mijn afspraken wilde nakomen. En ik omdat ik wilde bewijzen dat ik het kon. Ik werd Aanklager omdat ik er al zoveel onbetaalde tijd in had zitten en ik nu ook wel wat wilde verdienen. En Slachtoffer omdat ik er tegen beter weten in van uit ging dat zij ook mijn belang in ’t oog hadden. 

Je hebt altijd drie keuzes: Verdragen, Veranderen of Vertrekken.
Als je niet kan verdragen en veranderen lukt niet, blijft er maar één optie over: vertrekken. En zo geschiedde. Maar te laat. De prijs was zoveel hoger dan geld kon goedmaken. Het hele gedoe trok een zware wissel op me. Ik ging ernstig twijfelen aan mijn kennis en trainingskills. Zo erg zelfs, dat het niet meer zo’n gekke gedachte leek om te stoppen met Heldere Zaken.

Maar opgeven was nog geen optie. Ik gaf het nog een kans. Ik vond een businesscoach en sloot me aan bij een groepje gedreven en succesvolle onderneemsters. En die gingen goed! Deden een Facebook-live hier, presentatie daar, hadden klanten bij de vleet en verdienden lekker…. terwijl er bij mij nog steeds niks uit mijn handen kwam. En hoe harder ik het probeerde, hoe minder het ging. Oh my, wat voelde ik me clumsy en mislukt.

Dus daar was ie weer, de keuze: Verdragen, Veranderen of Vertrekken. 
Inmiddels wist ik het zeker: ik had ‘het’ niet meer en zij wel. Stoppen met deze businesscoaching voelde als een heel slecht idee, want hoe moest ik dan verder? Maar het kon niet anders. Dus verliet ik vlak voor de zomer deze club. En weer: wat voelde ik me mislukt. 

Zomervakantie. Heerlijk met Ivo naar Spanje. Maar het donkere gevoel van ‘ik ben niet goed genoeg’ bleef maar bij me. Gatver. Ik wilde los, ik wilde niet meer dingen ‘moeten’. Dus vroeg ik aan Ivo: ‘Mag ik me bij jou ziekmelden? Want ik wil even geen Heldere Zaken meer’. En hij zei: ‘Maar natuurlijk lief, als dat is wat nodig is.’

Dat was het keerpunt. 
Ik liet het gedoe los. Besloot alleen nog maar Heldere Zaken-dingen te doen waar ik blij van werd. En geloof het of niet: ik ben geen dag thuis gebleven. Het ging – hoepla – weer stromen.

  • En alsof het afgesproken werk was: daar waren ze weer, mijn klanten. En net als voorheen waren ze verrast en tevreden met mijn aanpak. Dus toch! Ik kon het nog!
  • Ik deed waar ik zin in had. Ook op social media. En zo overwon ik stukje bij beetje mijn angst om zichtbaar te zijn.
  • Het plan voor de voorstelling ontstond.
  • Er startten groepstrajecten met geweldige deelnemers en mooie evaluaties.
  • De workshops ‘Boost je communicatie’ waren een succes.

Ik voelde me weer vrij. En dat voel ik nog steeds. 
Al met al is 2018 toch goed afgesloten. Ik heb weer vertrouwen in mezelf en in de toekomst van Heldere Zaken. 

Dus: mijn lessen van 2018

  • Niet aan mezelf twijfelen. Doen wat goed voelt, ook al is het spannend.
  • Niet aan mezelf twijfelen. Stoppen als het niet goed voelt, ook al is het spannend.
  • Doen waar ik blij van word (het lijkt wel of de rest dan ook vanzelf gaat shinen!).

Wat ga jij daarvan merken in 2019?

  • Ik ga niet stoppen met Heldere Zaken. Nee zeg, ik heb er nog nooit zo van genoten als nu.
  • Ik focus me dit jaar op de groepscoachingtrajecten. Voor meer info, klik hier.
  • De voorstelling van een uur over de dynamiek in de Dramadriehoek, superherkenbaar en interactief. Met acteurs! Voor in zalen en bij bedrijven. Dit wordt zo tof. Volg LinkedIn en Facebook voor updates.
  • Er komt een nieuwe, ‘helderdere’ site. 
  • Ik blijf de inspiratiemails verzenden. Zoals je van me gewend bent, probeer ik altijd de complexe materie van gedragsverandering toch zo luchtig, concreet en helder te brengen als mogelijk is. (Wil je deze mailtjes ontvangen, schrijf je dan in hier rechtsboven op de pagina.)

De focus op frustratie en onmacht blijft onveranderd. 🙂
Met nog meer ervaring begeleid ik professionals die gevoelens van frustratie en onmacht hebben op het werk als gevolg van irritaties en conflicten, hoge werkdruk of zelftwijfel – maar die (nog) niet op zoek willen naar een andere baan.
In het groepstraject gaan we op zoek naar nieuwe opties die passen bij zowel de persoon als bij de organisatie. De individuele resultaten zijn heel goed. Meer verbinding, betere resultaten en betere zelfzorg.

Op naar een mooi zelfbewust 2019!


De Heldere Zaken updates in je mailbox? Schrijf je hier in.

[yikes-mailchimp form="1"]

Maak je je zorgen om het kerstdiner? Last van Kerststress?
Goede kans dat dit de reden is. 

Toen je nog een klein jongetje of meisje was, keek je met grote ogen naar de wereld om je heen. Het was zaak om het zo snel mogelijk allemaal te snappen – wat deed iedereen en hoe kon jij zorgen dat je kreeg wat je nodig had? Je wist heel rap wat je moest doen om lief gevonden te worden bijvoorbeeld. Of wat je juist niet moet doen, omdat je grote mensen dan boos op je werden. Of grappen over je gingen maken. Hoe je heel slim bij de grote mensen kon zijn zonder op te vallen. Wat je moest doen om een aanvankelijke ‘nee’ van je moeder toch een ‘ja’ kon laten worden.

En dat heb je goed geleerd! Zo goed, dat je er nu niet over na hoeft te denken. Zodra je weer met je naaste familie bent, schiet je – zonder dat je er bewust van bent – huppetee weer in de patronen van toen. Als je thuis komt (= in het gezin waar je bent opgegroeid) weet je het precies: hoe je je zus op de kast krijgt, wat onderwerpen zijn die niet besproken mogen worden, hoe je razendsnel ruzie krijgt en hoe je de boel kunt sussen, de grappige maar cynische commentaren. Je herkent de reacties in een split second en weet al hoe het af gaat lopen.

Precies dat is waarom het zo fijn en vertrouwd is om weer samen te zijn. En ook waarom het zo naar kan zijn, dat alleen de gedachte van ‘zalig kerstfeest’ je al in de verdediging doet schieten. En alle gradaties van leuk en akelig daartussen.

Heb je last van kerststress door deze oude patronen? Troost je, je bent niet alleen. Half Nederland zit met samengeknepen billen aan de Kerstdis. Misschien helpt het om je te realiseren dat je nu niet meer bent wie je vroeger was. Die patronen uit je kindertijd waren destijds handig en goed, maar nu mag je andere keuzes maken.

5 tips voor een ontspannen kerstdiner + 1 ‘omdenk’-bonus

• Probeer het gedoe van een afstandje te bekijken, neem het niet te persoonlijk.
• Bedenk dat iedereen zijn best doet om goed voor zichzelf te zorgen – inclusief jij zelf – maar dat het niet altijd de meest handige manier is.
• Ben mild voor jezelf – je hoeft niet aan alle (onuitgesproken) verwachtingen te voldoen.
• Gewoon er zijn is meestal precies genoeg.
• Laat het maar een beetje los, probeer het allemaal niet teveel te beïnvloeden, het komt wel goed.

En de ‘omdenk’-bonus!

• Doe met de hele familie de Kerststressbingo. Zo valt er nog iets te lachen met al dat gedoe. Doe eens iets geks met je Kerststress!

En als je nou denkt: ja dat heb ik ook maar die vijf oplossingen die je noemt, die slaan echt nergens op. Zo eenvoudig is het gewoon niet!

Dan kan het handig zijn om eens op zoek te gaan hoe jij jouw rol in het gedoe invult en wat daar voor overtuigingen achter zitten.
Want echt, het kan anders. Met minder gedoe, minder stress, meer plezier. Je moet alleen even weten hóe. Ik leg het je graag uit:

https://www.heldere-zaken.nl/boost-je-communicatie/

 

De Heldere Zaken updates in je mailbox? Schrijf je hier in.

[yikes-mailchimp form="1"]

Gelijkwaardigheid. Het blijft een dingetje.

Zowat iedereen is het eens met ‘we zijn allemaal gelijk’, maar dat betekent niet dat ‘gelijkwaardig doen’ normaal is. We hebben nogal wat overtuigingen waardoor we haast zonder nadenken een ondergeschikte houding aannemen of ons juist dominant opstellen.

Deze week kreeg ik een voorbeeld van hoe het ook kan: Communicatie zonder gedoe – zonder op de verschillen tussen ons te letten. Daar kan ik zo van genieten!

Ik zal het vertellen. Benieuwd of het jou ook zo raakt.
Komt ie:

Onverwachte gelijkwaardigheid

“Ik denk achttien euro” zegt hij. We staan bij de betaalautomaat van de Haagse Torengarage, waar m’n auto een paar uurtjes heeft gestaan.
“Achttien?!” schrik ik. “Nee toch zeker.”

De man richt zich al weer naar voorbijgangers. “Alle beetjes helpen. Alle beetjes helpen”. Het is een zwerver en dat is ie niet sinds gisteren. Vettig en viezig, ingevallen gezicht, veel te grote jas.

Ik moet €16 aftikken voor het huren van een paar vierkante meter voor een paar uurtjes.
Wow.

Naast me: “Alle beetjes helpen”.
Ik zoek wat ik heb aan kleingeld, geef €2 en krijg een grote grijns terug.

“Zie je, nou is het toch achttien euro!”

OH GEWELDIG! Deze man made my day!
Want: niks dankjewel, niks sorry dat ik hier sta, geen onduidelijk mompeltje of iets anders waarmee hij zich klein maakt. En ook niet opdringerig of vervelend. En ook niet ‘zooo, die buit is binnen, wegwezen’.

De man ís er gewoon. Neemt zijn ruimte in. Reageert op wat zich voordoet, is vriendelijk, maakt een klein grapje. Daarmee nodigt hij mij uit voor gelijkwaardigheid. Ondanks zijn situatie, mijn situatie, onze verschillen.

I really really love it!

De Heldere Zaken updates in je mailbox? Schrijf je hier in.

[yikes-mailchimp form="1"]

‘Dat vind ik zó egoïstisch!’

Wow, die is fel. In een workshop heb ik net de Wet van Sinterklaas uitgelegd, de basis van zelfbewust werken (en leven!). Ik was nog maar bij de derde regel: je mag het zo vaak vragen als je wilt. Ken je ‘m al, de Wet van Sinterklaas? Hij is fijn en hij geldt altijd en overal. Dit is ‘m:

De Wet van Sinterklaas

  1.  Je mag vragen wat je wilt
  2.  Je krijgt niet altijd wat je wilt
  3.  Je mag het zo vaak vragen als je wilt
  4.  Je mag altijd overal op terugkomen.


Net als deze mevrouw, wil niet iedereen die Wet meteen erkennen.

Want wat nou als je ervan overtuigd bent – dus écht overtuigd hè, tot in je vezels – dat het hóórt dat jij een stapje opzij doet voor een ander, dat het juist goed van je is dat jij je minder belangrijk voelt dan de ander? Dan kan het heel akelig zijn om wél aandacht voor jezelf te vragen. Dat voelt dan als vreselijk fout. En ja, dat staat haaks op de Wet van Sinterklaas.

Ik weet hoe dwingend zo’n overtuiging kan zijn. Maar ik weet ook hoeveel het je kan kosten: een hart als een moordkuil.

Wat doet dat met je, als je hart een grote moordkuil is?

  • Het akelige gevoel van ‘niet belangrijk zijn’, dat jouw belangen er niet toe doen (ook al doe je het zelf en ongevraagd, dat stapje opzij) – dat maakt je grumpy, dat maakt je klein en geeft je een slachtofferig gevoel.
  • Het op de achtergrond sudderen van je niet uitgesproken emoties beïnvloedt je dagelijks leven, het kleurt je dag.
  • Het niet uiten van je gevoelens en gedachten is heel vermoeiend. Het gesprek in je hoofd daarover en die innerlijke strijd kosten bakken energie.
  • Trillen, zweten, angst en paniekaanvallen – je lijf kiest een andere weg om die binnengehouden energie kwijt te raken. Het moet wel.


De Wet van Sinterklaas is één grote permissie

Ze roept je op om je niet kleiner te maken dan een ander. Niet ongevraagd wegcijferen, niet zonder overleg aan de kant gaan staan, niet meteen aanpassen aan wat je ziet dat de ander wil of nodig heeft, zonder aan te geven wat jij het liefste zou willen. Dit is het punt waarop mensen – en zo ook deze mevrouw – aanlopen tegen de waarden of overtuigingen van vroeger. Want wie ben jij om zoveel ruimte in te nemen? Bescheidenheid siert je! Maar dat klopt niet. Jij mag zoveel ruimte innemen als je wilt en als je nodig hebt. Dan ben je zoveel blijer en zoveel effectiever. En als de ander dat ook doet, is er ruimte voor een goed gesprek waarin beider belangen gediend worden.

De Wet van Sinterklaas geldt voor iedereen

En dus mag de ander er iets van zeggen als hij vindt dat ie in de verdringing komt. En jij ook. En ik ook.

Het gaat over het nemen van invloed en verantwoordelijkheid

Want als we afspreken dat we beiden mogen zeggen wat we vinden en willen, zijn we ook samen verantwoordelijk voor het verloop en het resultaat van onze samenwerking. En andersom geldt het ook: wanneer je ervoor kiest om iets niet uit te spreken, neem je daar zelf de verantwoording voor.

De Wet van Sinterklaas is altijd het uitgangspunt

Het is een praktische afspraak om onze gelijkwaardigheid te onderstrepen. We hebben weliswaar andere rollen maar we zijn precies even belangrijk en we kunnen allebei aangeven wat we vinden en willen. Dus, je mag alles zeggen en vragen – en ik ook. Als er iets niet naar je zin is, geef het aan. Te enthousiast ergens ingestapt, je wilt bij nader inzien toch iets anders? Zeg het maar, dan kunnen we het er over hebben. Wat een rust geeft dat! Hoef ik niks voor jou in te vullen en jij niet voor mij.

Ik gebruik de Wet van Sinterklaas regelmatig om mezelf dat duwtje extra te geven. ‘Kom op, ter Laak, zeg nou gewoon wat je wilt en nee, niet invullen voor een ander’. En ik begin ook elke training of coaching met deze heerlijke Wet. Omdat we daarmee samen verantwoordelijk zijn voor on

Gedoe is overal – maar de Wet van Sinterklaas scheelt een hoop

Hét kenmerk van de ineffectieve communicatie is dat de eigen verantwoordelijkheid over de heg wordt gemikt. En daarmee je invloed. Als je zegt wat je wilt, hoeft de ander er niet naar te raden en kunnen de oordelen en aannames en al het gedoe wat daaruit volgt, achterwege blijven. Die helderheid, dat scheelt zoveel energie!

De Wet van Sinterklaas geeft vrijheid. Jij mag aangeven wat je wilt, zo vaak als je wilt. En je mag van gedachten veranderen. Gebruik ‘m! Neem je vrijheid.

Wil je meer weten over lekker zelfbewust werken?

Meer over de dynamiek van gedoe en over de oplossingsrichting vind je bij de  Dramadriehoek,en bij  Heldere Driehoek . Wil je liever een uitleg en de mogelijkheid om vragen te stellen, kom dan naar de masterclass op 16 januari 2019.

Dit alles raakt aan verschillende onderwerpen, zoals:

* Er zijn een aantal versies van de Wet van Sinterklaas, met net andere accenten. De mijne is gebaseerd op de definitie van Marc Oonk van Mensiumgroep. Rob de Best schreef in 2009 een boek over De Wet van Sinterklaas. Het heet ‘De Wet van Sinterklaas –als je niet duidelijk vraagt wat je wilt, krijg je iets anders’.

De Heldere Zaken updates in je mailbox? Schrijf je hier in.

[yikes-mailchimp form="1"]

Ja, daar was ie weer! De stelling: ‘vrouwen maken meer drama dan mannen’.
Ens in de zoveel tijd komt ie voorbij, van de week in de workshop. Er waren minder mannen dan vrouwen aanwezig – waarop iemand (een vrouw!) heel stellig zei “dat is omdat vrouwen meer drama maken”. Is dat waar? Of is het onzin? En waarom dan?

Even wat uitleg, zodat we het allemaal over hetzelfde hebben

Drama, dat is in mijn werk een verzamelnaam voor al het gedoe dat voortkomt uit een gevoel van ongelijkwaardigheid. En ja, dat gaat vaak gepaard met emoties.
Die ongelijkwaardigheid, dat kan twee kanten op:

  •  Of je voelt je beter dan de ander – je bent van mening dat jij het beter weet en dat laat je weten door wat je zegt of door je gedrag (Aanklager en Redder, allebei overschatten zij zichzelf en miskennen zij de ander: Ik+ Jij-).
  •  Of je voelt je minder dan de ander. Dan ga je je aanpassen, houd je mond liever dicht of je denkt al vlug dat jij iets niet kunt (Slachtoffer, miskenning van zichzelf en overschatting de ander: Ik- Jij+).

Deze twee houdingen gaan vaak samen: de Aanklager en de Redder reageren op een Slachtoffer en vice versa – zij houden elkaar in stand. De terminologie komt uit de Dramadriehoek van Karpman.

Groot en klein gedoe

Dit ‘je beter voelen’ of ‘je minder voelen’ is meestal niet iets wat je heel bewust doen. Het komt tot uiting in ons gedrag en in wat we zeggen, of in ons gevoel. Een bloemlezing:

•  Geïrriteerd zijn – maar je irritatie inslikken
•  Die blik – je weet wel, dat met die wenkbrauw
•  Van die rottige ‘grapjes’
•  Huilen terwijl je eigenlijk heel boos bent
•  Boos zijn terwijl je eigenlijk verdrietig bent
•  Ongevraagd advies geven
•  Altijd klaar staan om de ander te helpen
•  (Samen) Klagen op ets of iemand zonder er iets aan te doen
•  Snel beledigd zijn
•  Ja zeggen maar nee doen (of nee denken)
•  Vaak sorry zeggen
•  Smoezen verzinnen
•  Lang nadenken hóe je iets zult zeggen zodat de ander niet boos of geraakt wordt
•  Betuttelen
•  Snel een oordeel klaarhebben
•  Voor je laten zorgen – of afdwingen dat er voor je gezorgd wordt
•  Steun zoeken – bijvoorbeeld door uitgebreid te vertellen wat je is aangedaan
•  Niet helder kunnen denken als je onzeker bent
•  Niks zeggen als iemand over je grenzen gaat
•  Moeilijk beslissingen kunnen nemen
•  Erg afwachtend zijn
•  Piekeren
•  Pleasen
•  Hele gesprekken voeren met de ander – in je hoofd
•  Jezelf professioneel afkatten – ook in je hoofd
•  Jezelf stoerder voordoen dan je bent
•  Niet terug gaan naar de winkel als er iets ondeugdelijks is geleverd.

Enzovoort enzovoort, je snapt ‘m.

Jouw zegelboekje

Allemaal symptomen van gevoelens van ongelijkwaardigheid. Op zichzelf zijn ze niet héél erg – we kunnen er voor kiezen om ze te negeren of om er een grapje over te maken. Maar loslaten, dát doen we niet.
Vergelijk het met een zegelboekje van AH. Elke kleine irritatie, elke lullige opmerking, als jij overgeslagen wordt bij het koffie halen… bij dit soort voorvallen plak je een zegeltje in je zegelboekje. En het kan een tijdje duren, maar het boekje komt ooit vol. Dan heb je zoveel geslikt, dan is er zo vaak op je tenen gestaan, dan is het KLAAR!
Bij de volgende vervelende opmerking lever je dan in één klap het hele boekje met alle bij elkaar gespaarde zegeltjes in. Knallende ruzie! Deze persoon krijgt de emotie voor zijn kiezen van een heel zegelboekje. Vaak is dat een gezinslid. Veel minder vaak is dat je leidinggevende of een collega – terwijl die ook echt goed zegeltjes kunnen plakken. Zie daar het drama. Herkenbaar?

Doen vrouwen dit meer dan mannen? Of mannen meer dan vrouwen?

Nee hoor. Echt niet. We doen dit allemaal. Man of vrouw, oud of jong, extravert of introvert, doorgestudeerd of juist niet – het geeft geen enkele indicatie over de mate van gedoe en drama. Ook in mijn praktijk zie ik weinig verschil: ongeveer net zoveel mannen als vrouwen.

Maar waarom dan die hardnekkige aanname?

Tja… ik weet het niet. Drama komt komt vaak tot uiting in emoties. Boos, bang, bedroefd. Slaande deuren, harde stemmen. Of mokken en stille verwijten. Pleasen. Laten vrouwen dat eerder zien dan mannen? Ik zou zeggen van niet – ik zie het overal om me heen, mannen én vrouwen. Maar misschien let ik er ook wel erg op.
Ik geloof wel dat mannen en vrouwen een andere manier is aangeleerd om met emoties om te gaan. Boosheid wordt van mannen eerder geaccepteerd, van vrouwen tranen. En de uitleg van Marc Gungor in mens’s brain vs women’s brain – verschillende ‘doosjes’ vs ‘alles met alles verbonden’ is hilarisch. Iedereen smult ervan, dus er zit vast er een kern van waarheid in.

Drama is all over the place

De hele opsomming hierboven is gedrag dat terug te herleiden is naar gedrag uit de Dramadriehoek. De Dramadriehoek is een model waarmee inzichtelijk kan worden gemaakt waarom gesprekken energie kosten. Waarin je je invloed en verantwoordelijkheid over de heg gooit. Of jezelf té verantwoordelijk maakt voor een situatie. Kortom: hoe jij het gedoe en drama in je leven toelaat.

Gelijkwaardige communicatie

Maar als je er last van hebt, als je er op leegloopt, als je er ongelukkig van wordt, dan is het zaak om de andere optie te onderzoeken.: gelijkwaardige communicatie. Waarin je niet meer verantwoordelijkheid neemt dan je wilt dragen, niets ongevraagd van de ander overneemt én hierover helder kunt zijn. Ik kan je daarbij helpen.

Meer weten?

De Dramadriehoek en de Heldere Driehoek vormen de kern van Heldere Zaken.
Ik schreef er van alles over, bijvoorbeeld:
Over de rollen in de Dramadriehoek
Over het Spel in de Dramadriehoek
Over de route uit de Dramadriehoek: de Heldere Driehoek
En nog veel, veel meer. Als je het interessant vindt blader dan eens lekker door de blogjes.

Heb je vragen of opmerkingen? Laat het me weten via vieve@heldere-zaken.nl.

De Heldere Zaken updates in je mailbox? Schrijf je hier in.

[yikes-mailchimp form="1"]

Gedoe, dat doe je niet in je eentje. Er zijn altijd mensen die met je meedoen. Zo kun je als leidinggevende het inefficiënte gedrag van je medewerker in stand houden. Met de allerbeste bedoelingen natuurlijk, maar niet handig.

Lees maar mee, ik vertel je een voorbeeld uit mijn praktijk.

De dynamiek van de Dramadriehoek is niet zo onschuldig als het lijkt.

In gesprek met een teammanager Rob komt het gedrag van een van zijn medewerkers, accountmanager Felix, ter sprake.
Felix heeft een berg energie en hij werkt alsof zijn leven ervan af hangt: overal bovenop, intensieve gesprekken met klanten, meteen doorkoppelen naar de binnendienst. Schiet op! In één moeite door Marketing inschakelen voor een dringend klusje. Nog eens bellen als het niet snel genoeg gaat. En dat alles op vriendelijke toon, maar wel met zo’n dwingend randje. Objectief is er niet veel op hem aan te merken, maar toch…. je voelt aan alles dat Felix vindt dat iedereen tekort schiet. Dat het beter moet, sneller, professioneler. En aan hem ligt het niet.

Felix belt Rob om ‘leeg te lopen’.

Zeker drie keer per week belt Felix naar zijn teammanager om, zoals hij het noemt, ‘leeg te lopen’. Dat gaat telkens op dezelfde manier: hij belt als ie aan t eind van de dag in de file staat. Dan volgt een lange monoloog waarin Felix iedereen waarmee hij te maken heeft grondig affakkeld. Sukkers zijn het, te stom om voor de duvel te dansen, welke gek heeft die mensen aangenomen, dumpen die handel, enzovoort enzovoort.

Niemand weet het, van die leeglooptelefoontjes.

Rob schaamt zich ervoor.  Dat dit zo gaat, dat hij het toelaat.  Hij vertelt het tegen niemand. En hij zit ermee in zijn maag. Want Rob…

  • voelt de urgentie: Felix heeft deze uitlaatklep echt nodig om een beetje mentaal stabiel te blijven.
  • is bezorgd: wat gebeurt er als Felix deze energie meeneemt naar huis, naar zijn vrouw en kinderen? Rob wil niet denken aan wat er dan kan gebeuren.
  • herkent deze negativiteit van vroeger… hij weet dat dit je helemaal kan opvreten van binnen.
  • voelt zich gebruikt! – ‘ga ff lekker tegen een ander aan zeiken, man!’ – zou hij willen schreeuwen. Maar dat doet ie niet, want wat zou er dan gebeuren?
  • voelt zich machteloos. Wat moet ie doen? Hoe kan hij Felix helpen? Want dit gaat nog eens fout, vandaag of morgen. En hij is een van de weinigen die weten hoe het zit.

Rob voelt zich erg betrokken en verantwoordelijk voor de situatie. Alsof hij de enige is die het verschil kan maken. Natuurlijk weet hij dat hij zo het gedrag van Felix in stand houdt. Maar wat kan hij anders?
Hij heeft al verschillende keren gezegd dat hij naar een psycholoog zou moeten gaan. Daar wil Felix niets van horen.

Heftig he, die spanning op deze werkrelatie. Voel jij ‘m ook?

Dit is geen simpel Dramadriehoekje – hier wordt gevaarlijk Spel gespeeld. Hier spelen grote belangen. Die van de zaak, van de klanten, van de collega’s, maar ook de mentale en fysieke gezondheid van Felix. En de belangen van zijn gezin. Rob heeft hiervoor de verantwoordelijkheid genomen en ziet geen andere oplossing dan te blijven luisteren naar de gefrustreerde telefoontjes.
Dit patroon is diep ingesleten. Zolang Felix blijft bellen en Rob blijft luisteren wordt het niet beter – en hopelijk ook niet slechter. Maar hoe moet het dan verder? Rob’s bezorgdheid is groot. En hij is boos. Boos op Felix omdat ie telkens zo losgaat én boos op zichzelf. Dat hij het niet beter kan dan dit. En zich als pispaal laat gebruiken.

Laten we het eens ontrafelen.

Samen leggen Rob en ik de puzzel: wat is het patroon in de Dramadriehoek, wie pakt welke Rol? Wie neemt wiens verantwoordelijkheid over, welke miskenningen zijn er? Wat is de onuitgesproken, verborgen boodschap? Hoe wordt de Dramadriehoek hier gestart?

Het uitwerken van de Dramadriehoek biedt handvatten.

Zodra Rob weet wat de dynamiek precies is, weet hij waar hij ‘m zelf aan de gang houdt. Zo kan hij er bewuster mee omgaan en wordt het patroon minder automatisch gestart. We werken de opties die Rob heeft, hoe hij kan begrenzen en hoe hij Felix kan aanspreken op zijn gedrag en daarmee de verantwoordelijkheid weer teruggeeft uit aan de hand van de Heldere Driehoek.

Wat ik met Rob besprak:

Het uitwerken van de dynamiek van de dynamiek in de Dramadriehoek is een puzzel. Er zijn zoveel stukjes, zoveel nuances, overtuigingen en gedrag dat automatisch start. Het is wat lastig om dat hele beeld hier te beschrijven. Ik zal een tip van de sluier oplichten:

De Rol die Felix aanneemt is de Aanklagerrol – dat is logisch he. Maar Felix is ook Slachtoffer – hij ziet geen ruimte om de situatie te veranderen, om zelf zijn invloed te nemen. Een Slachtoffer is erg gericht op alles wat fout gaat en niet op de lange termijn, op dat wat hij graag wil bereiken. Je zou het misschien niet verwachten maar Felix neemt ook de rol van Redder. Dat doet hij door niet met de betrokkenen te bespreken wat hij vindt en er – op zijn manier – het beste van te maken. Hierdoor miskent hij de ander en neemt hij meer verantwoordelijkheid dan hem toekomt.
Als reactie op Felix’ communicatie (zowel verbaal als non-verbaal) schiet Rob in de Redderrol door hem een luisterend oor te bieden en zo al die negativiteit een beetje te laten wegstromen. Een andere redenen voor de rol van Redder zijn de grote belangen die meespelen: voor het bedrijf, voor het gezin en de gezondheid van Felix. Dit alles maakt dat Rob veel verder gaat dan hij eigenlijk zou willen. Hij neemt zo verantwoordelijkheid over. Natuurlijk is Rob ook Aanklager: hij heeft heel wat oordelen over de gang van zaken. En Slachtoffer is hij ook: hij ziet geen mogelijkheid om de gang van zaken te veranderen.
Zo zie je: samen doen Rob en Felix een dansje door alle hoeken van de Dramadriehoek.

Er is nog veel meer te ontdekken in deze situatie.

Over zegelboekjes inleveren (onevenredig boos worden op degene die dan toevallig iets fout heeft gedaan), over symbiose (elkaar aanvullen in de ellende), over diverse gradaties van Spel. En over andere opties zoeken. Maar kort gezegd komt het hier op neer: Spel in de Dramadriehoek is herkenbaar aan ‘Ja zeggen, nee doen’. Dat is hier wel heel duidelijk. Een ander symptoom is ook helder: in de Dramadriehoek zie je maar één optie, en dat is doorgaan met hoe het nu gaat. Precies wat Rob voelt. En Felix ook.

Herken je iets in dit relaas van Rob en Felix?

Als je meer wilt weten over de dynamiek in de Dramadriehoek ben je van harte welkom bij de workshop ‘Boost je communicatie’ waarin in de dynamiek van de Dramadriehoek en de Heldere Driehoek uitvoerig uit de doeken doe. Het is voor een zacht prijsje en voor iedereen toegankelijk. Je bent van harte welkom. Voor info zie https://bit.ly/2x3330O.

 

De Heldere Zaken updates in je mailbox? Schrijf je hier in.

[yikes-mailchimp form="1"]